Κομπολόι hand made

Άλλοι μετρούν τις ώρες τους, άλλοι μετρούν τις μέρες τους, άλλοι μετρούν τα βάσανα. Όλοι κάτι μετρούν. Όταν λοιπόν μετράς κάτι, καλό είναι να το μετράς με την βοήθεια ενός κομπολογιού.

Κομπολόι γνωστό και ως μπεγλέρι. Πάλαι ποτέ σύμβολο του μάγκα, του αρσενικού που το έφερνε γυροβολιές γύρω από τα δάκτυλα του χεριού του και αναλόγως του υλικού που ήταν κατασκευασμένο, έκανε και τον ανάλογο θόρυβο. Σύμφωνα με την Βικιπίντια: Το κομπολόι, επίσημα “κομβολόγιο(ν)”, αποτελείται από χάντρες φτιαγμένες από κόκαλο, κεχριμπάρι, γυαλί, ξύλο κ.λπ., τρυπημένες στο κέντρο και περασμένες σε νήμα του οποίου οι άκρες ενώνονται με κόμπο, και οι οποίες μετατοπίζονται αργά αργά η μία μετά την άλλη με τη βοήθεια των δακτύλων, ή να περιστρέφεται όλο πέριξ των δακτύλων ως αργόσχολη ανδρική απασχόληση παλαιότερων εποχών. Αποκαλείται επίσης (σε μάγκικη διάλεκτο) και μπεγλέρι.

«Θα το δώσω το ρολόι

και θα πάρω κομπολόι

να μετράω τους καημούς

και τους αναστεναγμούς»

Εάν σου αρέσουν τα «κομβολόγια», τα οποία πέραν της απασχόλησης των δακτύλων αποτελούν και ένα πολύ όμορφο διακοσμητικό μέσο, μπορείς κάλλιστα να μην αρκεστείς στα έτοιμα που υπάρχουν στην αγορά, ούτε και να πουλήσεις το ρολόι σου για να αποκτήσεις ένα. Μπορείς να φτιάξεις τα δικά σου. Η διαδικασία είναι απλή και δεν απαιτεί κάποιες ιδιαίτερες δεξιότητες. Το μόνο που απαιτεί, είναι φαντασία. Τα υλικά που χρειάζονται είναι χάντρες τρυπημένες στη μέση και κερωμένος σπάγκος που μπορείτε να προμηθευτείτε ακόμα και από μεγάλα βιβλιοχαρτοπωλεία που διαθέτουν και είδη για διάφορες κατασκευές.

Ανακυκλώστε χάντρες από κοσμήματα

Μια πολύ καλή ιδέα για να αποκτήσετε χάντρες, είναι να ανακυκλώσετε κάποιο γυναικείο αξεσουάρ με χάντρες που έχει πέσει σε αχρηστία. Οι περισσότερες γυναίκες τα έχουν σε αφθονία, οπότε ζητήστε από την γυναίκα σας, την φίλη σας, την αδελφή σας ή την γειτόνισσα σας, να σας δώσουν όποια κοσμήματα με χάντρες δεν χρησιμοποιούν. Διαλύστε τα και αφήστε την φαντασία σας να καλπάσει ελεύθερα στον χώρο της δημιουργίας.

Ανάλογα με τις χάντρες που έχετε ή που θέλετε να χρησιμοποιήσετε, θα καθορίσετε και το μήκος. Κόψτε σπάγκο από 40cm έως 60cm και αρχίστε την κατασκευή περνώντας τον σπάγκο μέσα από τις χάντρες. Τα κομπολόγια που δείχνω εδώ, έχουν μονό αριθμό χαντρών. Σημαντικό στοιχείο είναι το βάρος του κομπολογιού, γι’ αυτό αποφύγετε χάντρες που θα το βαρύνουν πολύ και δεν θα επιτρέπουν και το εύκολο «παίξιμο» στο χέρι. Στα δύο παραδείγματα που σας παραθέτω, στο ένα έχω χρησιμοποιήσει χάντρες από δύο κοσμήματα με τέλειωμα από ένα παλιό “γούρι” και στο άλλο (το ξύλινο), χάντρες από τρία διαφορετικά κοσμήματα. Για να μπορέσετε να “φρενάρετε” τις χάντρες και να “δέσετε” το κομπολόι, απαιτούνται διπλοί ή και τριπλοί κόμποι. Είναι το μόνο σημείο της κατασκευής που απαιτεί κάποια ιδιαίτερη υπομονή.

Μπορεί οι χάντρες του κομπολογιού να μην απομακρύνουν τα βάσανα, αλλά η κατασκευή του κομπολογιού βοηθάει σίγουρα στο να ξεχαστείς με μια δημιουργική απασχόληση. Καλή επιτυχία στην κατασκευή του δικού σας κομπολογιού.

Π.Π.

Συνταγή για ένα κλασσικό και ζουμερό Ρεβανί

Οι συνταγές του αιώνιου έφηβου για ιδιαίτερες περιπτώσεις. Ιδιαίτερη περίπτωση για αυτή τη συνταγή: καμία. Ο σωστός ο γλυκατζής, δεν χρειάζεται καμία ιδιαίτερη περίπτωση για να απολαύσει ένα καλό γλυκό ειδικά αν είναι με σιρόπι. Τα σιροπιαστά γλυκά, πάνε με όλα: με τον καφέ, με το νερό, με τα μακαρόνια, με τα κοψίδια κλπ (Ναι, πηγαίνουν και με τα ψάρια…αφήνεις τα ψάρια και τρως το γλυκό). Βαθμός δυσκολίας: κανένας.

Το ρεβανί είναι ένα από τα δύο πολυαγαπημένα μου γλυκά (το άλλο είναι ο γνωστός Μπαμπάς) και το φτιάχνω με ιδιαίτερη αγάπη και ξεχωριστή λαχτάρα, καθώς έχω και μια αδυναμία στα σοροπιαστά γλυκά. Το Ρεβανί ή Ραβανί (το ίδιο κάνει), είναι ένα γλυκό που το συναντάμε σε όλη την Ελλάδα. Με το ίδιο όνομα (Revani) το συναντάμε και στην Τουρκία, ενώ είναι διαδεδομένο και στον Αραβικό κόσμο με το όνομα Basbousa (σχετικές πληροφορίες από την Βικιπίντια). Στην Ελλάδα, το πιο trendy Ρεβανί, είναι αυτό της Βέροιας.

Την παρακάτω συνταγή την είχα «τσιμπήσει» από κάποιο ένθετο εφημερίδας και νομίζω ότι είναι του Στέλιου Παρλιάρου, αλλά καθότι ζηζάνιο, την «πείραξα» ολίγον τι (όσο πατάει η γάτα) και την έφερα στα δικά μου μέτρα και σταθμά που απαιτούν πολλή γλυκάδα (τόση που μετά να θέλεις τον Μαραθώνα για να ξεδιψάσεις).

1-2-3…ξεκινάμε

Βάλτε ποδιά, βάλτε τον σκούφο και ξεκινήστε.

Τα υλικά:

250 γρ σιμιγδάλι ψιλό

50 γρ αλεύρι

100 γρ αλεσμένη αμυγδαλόψιχα

250 γρ ζάχαρη

1 τσιμπιματάκι αλάτι

60 γρ βούτυρο

9 αυγά (ποιος μετράει χοληστερίνη τώρα… ρεβανί είναι αυτό!)

Ξύσμα από 3 λεμόνια

Η δική μου προσθήκη:

1 φλιτζάνι (κούπα του καφέ δηλαδή) ψιλοκομμένο γλυκό κουταλιού λεμόνι, νεράτζι, πορτοκάλι, κουμ κουάτ, περγαμόντο, μανταρίνι ή ότι άλλο σας βρίσκετε. Αν δεν έχετε κανένα γλυκό του κουταλιού, θα έχει ο γείτονας, η θειά σας, το super market. Το δικό μου, τις περισσότερες φορές, το φτιάχνω με home made νεράτζι από την επίσης home made νερατζιά.

Σιρόπι

4 φλιτζάνια ζάχαρη

3 φλιτζάνια νερό

χυμός από 1 λεμόνι

φλούδα από 1 λεμόνι και 1 πορτοκάλι

Πάμε να το φτιάξουμε:

Το Ρεβανί, όπως και όλα τα γλυκά, θέλει soft και proderm. Η εκτέλεση της συνταγής γίνεται με ηρεμία. Να το θυμάστε πάντα: τα γλυκά δεν τα στήνουμε στον τοίχο και δεν τα εκτελούμε με συνοπτικές διαδικασίες.

Χτυπάμε τα ασπράδια με το αλάτι μέχρι να σχηματίσουν απαλές κορυφές (απαλές είπαμε, όχι των Άλπεων).

Χτυπάμε τους κρόκους με τη ζάχαρη και το ξύσμα μέχρι να γίνει κάτι σαν κρέμα.

Προσθέτουμε το αλεύρι στους κρόκους και το σιμιγδάλι, το αλεσμένο αμύγδαλο και το γλυκό κουταλιού και συνεχίζουμε το χτύπημα στο μίξερ (αν δεν έχετε μίξερ, ξέχασα να σας το πω, θα σας φύγει ο ώμος).

Με ξύλινη κουτάλα ενώνουμε απαλά τη μαρέγκα (τα ασπράδια από τα αυγά που λέγαμε;) στο μείγμα.

Περιχύνουμε το λιωμένο βούτυρο στο μείγμα και ανακατεύουμε ΑΠΑΛΑ (soft και proderm, όχι βία, εντάξει;) Συμβουλή: το βούτυρο να έχει κρυώσει γιατί θα σας κάνει τα αυγά ομελέτα.

Βουτυρώνουμε και αλευρώνουμε πολύ καλά ένα ταψάκι (όχι πάρα πολύ μεγάλο, για αυτό λέμε ταψάκι και όχι ταψί). Ψήνουμε το ρεβανί στο φούρνο (προθερμασμένο εννοείται) στους 180°C, για περίπου 1 ώρα, μέχρι να φουσκώσει και να ροδίσει. Συμβουλή: Όσο ψήνεται το ρεβανί, θα το καμαρώνετε από το τζάμι του φούρνου – ΜΗΝ ΑΝΟΙΞΕΤΕ ΤΟΝ ΦΟΥΡΝΟ γιατί θα σας εκδικηθεί και θα βγει με λακκούβα στη μέση.

Βράζουμε όλα τα υλικά για το σιρόπι. Εσείς ξέρετε πόση ώρα θέλει η κουζίνα σας και η κατσαρόλα σας για να είναι έτοιμο. Εμένα μου παίρνει περίπου 10 λεπτά.

Και τώρα, το μυστικό…. (λες κι όλα αυτά που είπα μέχρι τώρα δεν ήταν, αλλά λέμε).

Σιροπιάζουμε το ζεστό γλυκό με το ζεστό σιρόπι αμέσως μόλις το βγάλουμε από το φούρνο.

Κατόπιν σεβασμός στο ρεβανί: όσο λαχταριστό κι αν είναι, το ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΝΑ ΚΡΥΩΣΕΙ ΚΑΛΑ (αν το κόψουμε ζεστό, έστω χλιαρό, έστω να έχει ψιλο-κρυώσει, θα λασπώσει και θα γίνει σαν παιδική κρέμα). Κατά προτίμηση το αφήνουμε μέχρι και την επόμενη μέρα…(που λέει ο λόγος. Βγάλτε το έξω στο κρύο και αν το κρύο το αγιάζι δεν φτάνει, φυσήξτε το κιόλας).

Όταν είναι έτοιμο, κόβουμε το Ρεβανί μας απαραιτήτως σε ρόμβους – το απαιτεί η παράδοση – και σερβίρουμε…τον εαυτό μας.

Είναι τόσο νόστιμο που δεν θα αφήσετε κανέναν άλλο να το πλησιάσει.

Συμβουλή: Για να γίνει γκουρμεδιά το όλο πράγμα, μη ξεχάσετε να εναποθέσετε στο κομμάτι σας ένα κομματάκι από το γλυκό του κουταλιού που βάλατε ή από κάποιο άλλο και ένα ασπρισμένο αμύγδαλο ή τριμμένη καρυδόψυχα. Καλή σας απόλαυση.

Π.Π.

Ρόμπεν Ξεκούμπωτεν

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι στην ηλικία μας, που δεν εννοούν να κατανοήσουν, πως η διαφορά μεταξύ ενός «αιώνιου εφήβου» και ενός αληθινού εφήβου, είναι τεράστια. Η διαφορά αυτή, εντοπίζεται στην ωριμότητα. Μια ωριμότητα που κτίζεται με τα χρόνια, μέσα από εμπειρίες, μέσα από παθήματα και μαθήματα. Αιώνιος έφηβος και ανωριμότητα, είναι δύο καταστάσεις παντελώς αντίθετες και συνάμα απαγορευτικές.

Δυστυχώς στις μέρες μας, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που ενώ βαδίζουν στην ηλικία της ωριμότητας, εξακολουθούν να φέρονται παντελώς ανώριμα. Τόσο ανώριμα, που ακόμα κι ένας κανονικός έφηβος γελάει μαζί τους.

Τρανό παράδειγμα, είναι οι πολιτικοί μας, που ενώ βρίσκονται στην ηλικία που θα έπρεπε να συμπεριφέρονται με ωριμότητα, αυτοί πράττουν ακριβώς το αντίθετο. Το κάνουν μάλιστα τόσο εξόφθαλμα, που στο τέλος-τέλος σε ωθούν κιόλας να τους κάνεις «ρόμπεν ξεκούμπωτεν»! Ειδικά όταν άλλα λένε, άλλα εννοούν και όταν τους πεις στα ίσια «ξέρεις, τότε είπες εκείνο» ή «τότε έκανες αυτό», αγνοούν τις αποδείξεις και μάχονται να πείσουν τους πάντες για κάτι άλλο, φτάνοντας ακόμα και στο σημείο να προσπαθούν να σε βγάλουν, όχι μόνο ψεύτη αλλά και φταίχτη!

Όμως, όπως λέει και ο λαός μας, «πίσω έχει η αχλάδα την ουρά». Έτσι, όταν το παρακάνουν, εμφανίζονται κάτι «κακά» παιδιά (συνήθως οι bloggers) που δεν φοβούνται να πουν τα πράγματα με το όνομα τους και τους καταχεριάζουν πατόκορφα! Μετά τους φταίνε τα blogs, η ελευθερία του τύπου, καταδεικνύουν σκοτεινές συνωμοσίες εναντίον τους κ.α.

Καλά αυτοί. Την έχουν ποιήσει την πατατιά τους. Οι ακόλουθοι; Οι χειροκροτητές; Τα διάφορα σκυλολόια που τρέχουν ξωπίσω τους και γαυγίζουν; Αυτοί δεν έχουν μυαλό; Μάλλον έχουν γιατί όπως δείχνουν κάποια πράγματα, είναι χειροκροτητές μέχρι να καταφέρουν να φέρουν τον άλλο στο δικό τους χειριστικό επίπεδο. Τρανό παράδειγμα ο κος Λοβέρδος. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις κορώνες του και τις απειλές του για όποιον τολμήσει να αγγίξει τον Γ.Α.Π.; Είναι αυτός που τώρα μάχεται για άμεση εκδίωξη του Γ.Α.Π. από την αρχηγία του κόμματος. Αυτό από μόνο του, αποδεικνύει περίτρανα ότι τελικά ο Γ.Α.Π. ήταν υπερβολικά ανώριμος εφόσον μέχρι πρότινος στήριζε έναν άνθρωπο σαν τον Λοβέρδο και σαν τον κάθε Λοβέρδο.

Δυστυχώς καλοί φίλοι, αυτά συμβαίνουν και θα συμβαίνουν παντού. Στην πολιτική, στις συνεργασίες κλπ. Το θέμα είναι, εμείς τι κάνουμε. Αφήνουμε όλους αυτούς τους ανώριμους να παίζουν με τις ζωές μας; Αφήνουμε όλους αυτούς τους ανώριμους να μας προσβάλλουν, να μας διασύρουν, να μας ταλαιπωρούν μόνο και μόνο επειδή θέλουν να προστατέψουν την φήμη τους, την έδρα τους, τους ψήφους τους και τα διάφορα συμφέροντα τους; Τους αφήνουμε λέγοντας το κλασσικό «βρε δεν πας στον έτσι» ή τους πιάνουμε από το αφτί και τους πάμε στον δάσκαλο; Δεν μιλάμε, μας απαυτώνουν. Δεν τους βρίζουμε, μας χλευάζουν. Τους αγνοούμε, βγαίνουν στην επίθεση ως άλλοι Βρούτοι και μας μαχαιρώνουν πισώπλατα. Τολμάμε να διαμαρτυρηθούμε, μας στήνουν στον τοίχο με ένα πιστόλι στον κρόταφο και μας εκβιάζουν! Βασικά τα θέλουν όλα δικά τους!

Όλα όμως έχουν ένα όριο! Και αυτό το όριο οφείλουμε να το βάλουμε εμείς. Εάν και αυτό δεν το καταλάβουν, τότε προχωράμε παρακάτω…και αρχίζουμε το που σε πονεί και που σε σφάζει με την μέθοδο του «ρόμπεν ξεκούμπωτεν». Σε απλά ελληνικά, τους ξεμπροστιάζουμε, τους «γδύνουμε» και τους παρατάμε στη μέση της πλατείας προς γνώση και συμμόρφωση. Βέβαια, αυτό μπορεί να μην έχει τα αποτελέσματα που πιθανόν να θέλουμε, όπως λχ την δικαίωση, αλλά σε κάθε περίπτωση θα πάψουν να μας ενοχλούν.

Ρόμπεν Ξεκούμπωτεν… είναι το πλέον αποτελεσματικό μέσο, καλύτερο και από το να γράφεις συνθήματα στον τοίχο, καλύτερο και από τα πανό. Ευτυχώς ζούμε στην εποχή που η τεχνολογία παρέχει όλα τα βοηθήματα  που βοηθούν στο Ρόμπεν Ξεκούμπωτεν, όπως αυτό της άμεσης καταγραφής των πάντων. Κάποτε η ιστορία γραφόταν μετά από χρόνια. Τώρα γράφεται άμεσα. Με το πάτημα ενός κουμπιού. Άλλο βοήθημα η ταχύτητα με την οποία ακόμα και τα πιο κρυφά κομμάτια της ιστορίας μεταδίδονται εν ριπή οφθαλμού στην άλλη άκρη της γης. Το θέμα είναι, ότι ενώ αυτό το γνωρίζουν οι ανεγκέφαλοι, γιατί το αψηφούν; Γιατί επιμένουν στην βλακεία τους; Αυτό το ξέρουν μόνο αυτοί… Γι’ αυτό δεν πρέπει να τους αφήνουμε σε χλωρό κλαρί και να διαδίδουμε τις πατατιές τους με κάθε τρόπο και με κάθε μέσο, γιατί είναι το μόνο όπλο που έχουμε εμείς οι ώριμοι ενάντια σε όλους αυτούς τους ανώριμους. Έτσι, την επόμενη φορά που θα σκεφτούν να υψώσουν την φωνή τους ή που θα σκεφτούν να ανοίξουν το στόμα τους, όπως έκαναν πρόσφατα και όλοι όσοι μίλησαν στην Βουλή, να ξέρουν ότι απέναντι τους υπάρχει μια ιστορία που τους περιμένει. Αυτή η ιστορία που την έγραψαν μόνοι τους. Μια ιστορία που όσο και να προσπαθήσουν να την χακάρουν, να την διαστρέψουν και να την ανατρέψουν, θα υπάρχει για πάντα.

Ρόμπεν Ξεκούμπωτεν λοιπόν…

Ημέρα του αγίου…έρωτα;

Ευτυχώς αδέλφια που μας κτύπησε την πόρτα η χρεοκοπία και φέτος θα γλιτώσουμε από ένα σωρό βλακείες. Τουλάχιστον έτσι θέλουμε να πιστεύουμε. Ανάμεσα σε αυτές που ίσως γλιτώσουμε, είναι και η σημερινή χαζοαμερικανιά με τον γιαλαντζή άγιο του έρωτα, τον Βαλεντίνο.

Αυτό που δεν ξέρετε, είναι ότι ακόμα τον αναζητούν στον Παράδεισο και δεν τον βρίσκουν πουθενά! Τον ψάχνουν από δω, τον ψάχνουν από κει…αλλά τίποτα. Άφαντος! Το περίεργο; Κάθε φορά που οι ντελάληδες αλλάζουν το τροπάριο και φωνάζουν «παρακαλούμε πολύ όπως παρουσιαστεί στο αφεντικό ο άγιος προστάτης των ερωτευμένων», τσουπ, πετάγεται μπροστά ένας δικός μας. «Εδώ, εδώ παιδιά…», φωνάζει. «Υάκινθο με λένε»… Τον κόβουν μια ματιά πατόκορφα, μετά λένε «μπαααα…με δαύτον όχι τριαντάφυλλο δεν σου κάνει καρδιά να αγοράσεις, αλλά ούτε και γαϊδουράγκαθο». Έτσι τον παρατάνε και συνεχίζουν την αναζήτηση.

Ποτέ μα ποτέ, δεν μπόρεσα να κατανοήσω αυτή την παράλογη ιστορία με τον Βαλεντίνο τον μάγκα που ακόμα βρίσκεται στην λίστα αναμονής για το καθολικό αγιολόγιο κι όλο μπαίνει κι όλο βγαίνει.

Βαλεντίνοι και Βαλεντίνες, βάλτε μυαλό! Ακόμα κι ο γάτος μου ο Βενιζέλος το ξέρει, ότι τα τριαντάφυλλα και τα γλυκά και τα πάσης φύσεως δωράκια με καρδούλες και λοιπές βλακειούλες (φιλάκια, στρασάκια, προφυλακτικάκια σε σχήμα καρδιάς με γεύση βύσσινο κ.α.), δεν αντιπροσωπεύουν ούτε την αγάπη, ούτε τον έρωτα! Και καλά να είσαι 9 χρονών και να θέλεις να ρίξεις την δασκάλα σου, εκεί, άντε το καταλαβαίνω. Θα βάλεις τα δυνατά σου με τις ξυλομπογιές και το χρωματιστό χαρτόνι να φτιάξεις την πιο μεγααααααααλη καρδιά κομπλέ με βελάκι και δάκρυα. Θα βάλεις και τη μαμά σου με το σώνει και ντε να πάει στο ζαχαροπλαστείο να αγοράσει εκείνο το μεγαααααααααλο γλιφιτζούρι με την αστεία φατσούλα από τη μια και το «σ’ αγαπώ» από την άλλη. Έχει και γεύση φραουλομπανάνα που σου αρέσει (εδώ που τα λέμε, ούτως ή άλλως μόνος σου θα το φας στο τέλος). Αλλά όταν είσαι 39; 49; 59; Θεός φυλάξοι 69; Τότε τι τα θες τα γλυκάκια, σοκολατάκια και τουρτάκια; Δε ξέρεις ότι θα πάει το ζάχαρο στα ύψη; Άσε για να μην πούμε και για την πίεση. Ο καρδιολόγος σου το έχει πει… απέφευγε τις συγκινήσεις… εσύ τίποτα, εκεί. Ε, τι να σου πω, ότι ποθείς να πάθεις!

Ο έρωτας και η αγάπη, βρίσκονται στον εγκέφαλο. Από εκεί ξεκινάνε κι εκεί τελειώνουν. Κι αν εκεί πάνω δεν κατοικεί νιονιό, άστα-βράστα! Οι ανθοδέσμες και τα διαμαντικά δεν έχουν καμία αξία, αν ο εγκέφαλος αυτού που τα προσφέρει, αδυνατεί να κατανοήσει τις αληθινές αξίες της αγάπης και δεν μπορεί να δει πέρα από την μύτη του. Η αγάπη δεν εξαγοράζεται. 1000 αγίους Βαλεντίνους να ανακηρύξουν όλες οι εκκλησίες όλων των θρησκειών (ναι, ναι και Βουδιστή άγιο θα δούμε), τζάμπα ο κόπος. Κι όταν ο άλλος λέει σε αγαπώ αλλά το θέλει κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του και αρνείται να κατανοήσει το μεγαλείο και την σημασία της λέξης, δύο φορές τζάμπα ο κόπος. Κι αν το λέει και μαζί με αυτό εννοεί και τα δώρα που έκανε ως ένδειξη της αγάπης του, τότε τρεις φορές τζάμπα ο κόπος.

Βρε σεις, πάρτε το χαμπάρι. Αν αγαπάτε πραγματικά, δεν έχετε ανάγκη καμιά γιορτή για να το δείξετε, πόσο μάλλον μια εμπορική βλακεία σαν αυτή της σημερινής μέρας. Κι όταν αγαπάτε, να αγαπάτε με τα δικά σας μέτρα και σταθμά και όχι με αυτά που σας καθορίζει το προσεγμένο μάρκετιγκ της αγοράς.

Φανταστείτε σκηνή. Είναι η 15^η Φεβρουαρίου και το τηλέφωνο κτυπά σε κάποιο σπίτι, κάπου:

- Λοιπόν φιλενάδα, άσε που να στα λέω.

- Έλα βρε, τι έγινε;

- Άστα, άστα είμαι πολύ ντάουν, τι να σου πω, χάλια.

- Γιατί; Τι έγινε; Πες φιλενάδα, πες!

- Πολύ ντάουν… (σνιφ) … ούτε μια τούρτα δε μου πήρε…

- Μα τι λες τώρα! Βρε το γαϊδούρι!

- Ναι, ναι, πολύ ντάουν (κλαψ)…

- Και καλά, δε σου πήρε τίιιιιιιποτα;;;

- (Σνιφ, κλαψ, λυγμ)

- Και στο έλεγα εγώ… μη του πάρεις το Χarmani… χαμένο θα πάει…

- Ναι, χαμένο… (σνιφ)

- Άσε φιλενάδα, που να στα λέω τι πέρασα εγώ… τουλάχιστον εσύ στεναχωρήθηκες, αλλά δεν πέρασες το δικό μου γολγοθά…

- (Σνιφ) ποιο (κλαψ) γολγοθά;

- Εμένα που λες μου ήρθε στολισμένος με τα καλά του, ξέρεις εκείνο το Ρoss κουστούμι που του είχα πάρει…

- Ναι το Ρoss…

- Και που λες, ανοίγω την πόρτα και τι να δω; Τον τροπικό του Αμαζονίου σε μια ανθοδέσμη και πίσω από αυτή να ξεπροβάλει ένα μάτι…

- (Σνιφ) δικό του ήταν το μάτι;

- Ε ναι, τίνος ήθελες να είναι; Δικό του ήταν…

- (Κλαψ) και τι έγινε;

- Μπαίνει λοιπόν μέσα, μου παρατάει τον τροπικό στο χωλ, πέφτει στο γόνατο, βγάζει κι ένα βελούδινο κουτάκι και αρχίζει να μου λέει κάτι για αγάπες και για μια ζωή μαζί και άλλα τέτοια κουλά…

- Ελααααααααα…

- Ναι, ναι… και μετά ανοίγει το κουτάκι, βγάζει μια κοτρώνα (εδώ που τα λέμε ωραίο δέσιμο είχε, πλατίνα ήταν, σχέδιο του Βούλγαρη) και μου σκάει το παραμύθι…

- (Σνιφ, κλαψ, λυγμ) συγκινήθηκααααααααααα….

- Τι συγκινήθηκες φιλενάδα; Κοτρώνα σου λέω και να μου λέει να γίνω γυναίκα του κι άλλα τέτοια… όπου φύγει φύγει… τον πέταξα με τις κλωτσιές έξω… τι νόμιζε δηλαδή, θα ερχόταν εδώ με το κουστούμι που ΕΓΩ του αγόρασα να μου φέρει τον Αμαζόνιο και την κοτρώνα….

- (Σνιφ, κλαψ, λυγμ) μα εγώ αυτοοοοοοοοοοοο θελωωωωωωωωω και εσύ το πετααααααααας;;;; Να του πεις να έρθει από δω, τον θέλω εγώ!!!!

Αν νομίζετε ότι το ξεμυάλισμα είναι έρωτας, πλανάστε πλάνη οικτρά. Στην καλύτερη περίπτωση, είναι η ζωώδης αντίδραση σε ένα πιθανό ταίρι και στην χειρότερη λειτουργεί σαν οδοστρωτήρας ισοπεδώνοντας προσωπικότητες.

Εδώ λοιπόν αντιλαμβανόμαστε ότι ο έρωτας και η αγάπη απαντώνται σε αρκετές μορφές και κατηγορίες:

- Οι παιδικοί έρωτες (ηλικία που κάτι συμβαίνει αλλά δεν ξέρεις τι συμβαίνει…και το περνάς κάτι σαν κρύωμα…αψιου)

- Οι εφηβικοί έρωτες (μάτια μου φως μου εσύ και τίποτα άλλο στον κόσμο…αλλά κανείς δεν έχει γνωρίσει κι άλλο κόσμο)

- Οι εικονικοί έρωτες (μα γιατί δεν είσαι ο πρίγκιπας από το παραμύθι που διάβαζαν όταν ήμουν στο νήπιο; Εγώ γιατί δεν είμαι Σταχτοπούτα να μου βάλεις το γοβάκι;)

- Το γεροξεκούτιασμα (αυτό δεν είναι έρωτας…είναι ευσεβής πόθος)

- Οι έρωτες ανάγκης (…τι να κάνουμε αυτός μας έτυχε)

- Οι έρωτες αποκατάστασης (έχει πτυχία, έχει σκάφος και βαρβατερό Ε9)

- Οι έρωτες συγκάλυψης (άλλο θέλω, άλλο είμαι, αλλά δεν τολμώ να το πω στον μπαμπά)

- Οι έρωτες των διανοούμενων (έχω ερωτευτεί τον εγκέφαλο σου)

- Οι κοιλιακοί έρωτες (παστίτσιο σαν το δικό σου δεν το φτιάχνει ούτε η μαμά μου)

- Οι αριθμητικοί έρωτες (εγώ το έχω κάνει με 69 εσύ με πόσους;…εγώ έχω κάνει και το 69!)

- Οι δικτυακοί έρωτες (δεν σε έχω δει ποτέ αλλά πεθαίνω για τα like σου)

- Οι έρωτες της πορείας (πόσο όμορφα είναι τα μάτια σου μετά το δακρυγόνο)

- Οι έρωτες της κουμπαριάς (ο κουμπάρος την κουμπάρα μια φορά την εβδομάδα)

- Οι αθλητικοί έρωτες (τρέχω ξοπίσω σου και δε σε φτάνω)

- Οι έρωτες αθλοπαιδιάς (έχουμε κάνει 3 φορές το Κάμα Σούτρα, 4^η δεν αντέχω)

- Οι έρωτες της βιτρίνας (σε έχω ερωτευτεί για αυτό που φοράς)

Όλα τα παραπάνω, μπορεί να μοιάζουν αστεία, αλλά είναι ανθρώπινα και ο καθένας μπορεί να αναγνωρίσει τον εαυτό του σε κάποια από τις κατηγορίες, έστω κι αν έκατσε εκεί μέχρι να ανοιγοκλείσει τα μάτια του.

Υπάρχει όμως μια τελευταία κατηγορία, που όταν βρεθείτε σε αυτήν, όλα, τα πάντα ισορροπούν. Ποιητής δεν είμαι για να εκθειάσω τον αληθινό έρωτα και την αληθινή αγάπη. Αν όμως είσαστε από τους τυχερούς που τον έχουν συναντήσει, τότε ξέρετε ότι δεν χρειάζεται, ούτε μισός λόγος παραπάνω.

Το παρόν άρθρο, είναι αφιερωμένο σε κάποιους ανθρώπους που εκτιμώ βαθύτατα και γνωρίζω ότι έχουν εξυψώσει την λέξη της ΑΛΗΘΙΝΗΣ αγάπης εκεί που ανήκει πραγματικά και έχουν αποδείξει ότι γι αυτούς η αγάπη είναι μια γιορτή που διαρκεί όλο τον χρόνο, κάθε χρόνο:

- Στην καλή μου φίλη και συν-συγγραφέα (εδώ και στο Χρονογραφικό) Άρτεμη και στον σύντροφο της τον Νίκο που έχουν χάσει τον λογαριασμό για τα χρόνια που είναι μαζί

- Στον Σούλη και στην Τασία που επίσης έχουν χάσει τον λογαριασμό για τα χρόνια που είναι μαζί

- Σε δύο πολύ ξεχωριστές γυναίκες που ξεπέρασαν κάθε κοινωνικό σκόπελο και είναι μαζί

Π.Π.

Κι αν νομίζετε ότι είναι πρώτη φορά που τα λέω αυτά, δεν είναι. Τα έχω ξαναγράψει στον Καφενέ πριν χρόνια. Κάντε κλικ στο link που ακολουθεί:

http://kafenedaki.wordpress.com/2009/02/04/aboutlove/

Θολούρα στα μάτια…καιρός για γυαλιά

Γυαλιά πρεσβυωπίας…αυτό που οι περισσότεροι 40+ αντιμετωπίζουν με έναν ιδιαίτερο τρόμο! Είναι εκείνη η στιγμή της προσπάθειας να εστιάσεις στα γράμματα της εφημερίδας ή του καταλόγου της ταβέρνας και τα βάζεις με αυτούς που δεν έκαναν τα γράμματα πιο μεγάλα!

Ξαφνικά σου φταίνε όλοι όσοι βάλθηκαν να παίξουν με την όραση σου και με την φυσική κατάσταση των χεριών σου, καθώς για να δεις τι γράφει αυτό που κρατάς, απαιτείται πλέον έκταση του χεριού σου στο υπερπέραν! Εκεί λοιπόν, ανακαλύπτεις κάτι ακόμα. Πως όσο περνάει ο καιρός, πέραν του οφθαλμίατρου, αρχίζεις να αντιμετωπίζεις την πιθανότητα να θέλεις και ορθοπεδικό.

Τι κάνεις λοιπόν; Υποκύπτεις στην απαίτηση της φύσης να βάλεις γυαλιά ή όχι; Επιμένεις στην έκταση του χεριού και στην πιθανότητα να βάλεις και νάρθηκα στο χέρι ή όχι;

Φίλοι μας καλοί, το θέμα διαχείρισης της γκαβομάρας – λόγω έλευσης των χρόνων – είναι καθαρά προσωπικό! Πάντως, η αλήθεια είναι ότι η αγορά είναι γεμάτη από καλαίσθητα γκαβομαροματογυάλια για την περίπτωση της πρεσβυωπίας.

Αυτό που θα τονίσουμε εμείς, είναι πως η επίσκεψη σε έναν οφθαλμίατρο, είναι απαραίτητη γιατί η αγορά γυαλιών «κατά προσέγγιση», δεν είναι και ότι καλύτερο. Μπορεί τα γκαβομαροματογυάλια να τα βρίσκεις ακόμα και στην λαϊκή, αλλά τα μάτια είναι ένας πολυτιμότατος μηχανισμός και δεν πρέπει να παίζουμε με αυτά.

Π.Π.