Ευτυχώς αδέλφια που μας κτύπησε την πόρτα η χρεοκοπία και φέτος θα γλιτώσουμε από ένα σωρό βλακείες. Τουλάχιστον έτσι θέλουμε να πιστεύουμε. Ανάμεσα σε αυτές που ίσως γλιτώσουμε, είναι και η σημερινή χαζοαμερικανιά με τον γιαλαντζή άγιο του έρωτα, τον Βαλεντίνο.
Αυτό που δεν ξέρετε, είναι ότι ακόμα τον αναζητούν στον Παράδεισο και δεν τον βρίσκουν πουθενά! Τον ψάχνουν από δω, τον ψάχνουν από κει…αλλά τίποτα. Άφαντος! Το περίεργο; Κάθε φορά που οι ντελάληδες αλλάζουν το τροπάριο και φωνάζουν «παρακαλούμε πολύ όπως παρουσιαστεί στο αφεντικό ο άγιος προστάτης των ερωτευμένων», τσουπ, πετάγεται μπροστά ένας δικός μας. «Εδώ, εδώ παιδιά…», φωνάζει. «Υάκινθο με λένε»… Τον κόβουν μια ματιά πατόκορφα, μετά λένε «μπαααα…με δαύτον όχι τριαντάφυλλο δεν σου κάνει καρδιά να αγοράσεις, αλλά ούτε και γαϊδουράγκαθο». Έτσι τον παρατάνε και συνεχίζουν την αναζήτηση.
Ποτέ μα ποτέ, δεν μπόρεσα να κατανοήσω αυτή την παράλογη ιστορία με τον Βαλεντίνο τον μάγκα που ακόμα βρίσκεται στην λίστα αναμονής για το καθολικό αγιολόγιο κι όλο μπαίνει κι όλο βγαίνει.
Βαλεντίνοι και Βαλεντίνες, βάλτε μυαλό! Ακόμα κι ο γάτος μου ο Βενιζέλος το ξέρει, ότι τα τριαντάφυλλα και τα γλυκά και τα πάσης φύσεως δωράκια με καρδούλες και λοιπές βλακειούλες (φιλάκια, στρασάκια, προφυλακτικάκια σε σχήμα καρδιάς με γεύση βύσσινο κ.α.), δεν αντιπροσωπεύουν ούτε την αγάπη, ούτε τον έρωτα! Και καλά να είσαι 9 χρονών και να θέλεις να ρίξεις την δασκάλα σου, εκεί, άντε το καταλαβαίνω. Θα βάλεις τα δυνατά σου με τις ξυλομπογιές και το χρωματιστό χαρτόνι να φτιάξεις την πιο μεγααααααααλη καρδιά κομπλέ με βελάκι και δάκρυα. Θα βάλεις και τη μαμά σου με το σώνει και ντε να πάει στο ζαχαροπλαστείο να αγοράσει εκείνο το μεγαααααααααλο γλιφιτζούρι με την αστεία φατσούλα από τη μια και το «σ’ αγαπώ» από την άλλη. Έχει και γεύση φραουλομπανάνα που σου αρέσει (εδώ που τα λέμε, ούτως ή άλλως μόνος σου θα το φας στο τέλος). Αλλά όταν είσαι 39; 49; 59; Θεός φυλάξοι 69; Τότε τι τα θες τα γλυκάκια, σοκολατάκια και τουρτάκια; Δε ξέρεις ότι θα πάει το ζάχαρο στα ύψη; Άσε για να μην πούμε και για την πίεση. Ο καρδιολόγος σου το έχει πει… απέφευγε τις συγκινήσεις… εσύ τίποτα, εκεί. Ε, τι να σου πω, ότι ποθείς να πάθεις!
Ο έρωτας και η αγάπη, βρίσκονται στον εγκέφαλο. Από εκεί ξεκινάνε κι εκεί τελειώνουν. Κι αν εκεί πάνω δεν κατοικεί νιονιό, άστα-βράστα! Οι ανθοδέσμες και τα διαμαντικά δεν έχουν καμία αξία, αν ο εγκέφαλος αυτού που τα προσφέρει, αδυνατεί να κατανοήσει τις αληθινές αξίες της αγάπης και δεν μπορεί να δει πέρα από την μύτη του. Η αγάπη δεν εξαγοράζεται. 1000 αγίους Βαλεντίνους να ανακηρύξουν όλες οι εκκλησίες όλων των θρησκειών (ναι, ναι και Βουδιστή άγιο θα δούμε), τζάμπα ο κόπος. Κι όταν ο άλλος λέει σε αγαπώ αλλά το θέλει κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του και αρνείται να κατανοήσει το μεγαλείο και την σημασία της λέξης, δύο φορές τζάμπα ο κόπος. Κι αν το λέει και μαζί με αυτό εννοεί και τα δώρα που έκανε ως ένδειξη της αγάπης του, τότε τρεις φορές τζάμπα ο κόπος.
Βρε σεις, πάρτε το χαμπάρι. Αν αγαπάτε πραγματικά, δεν έχετε ανάγκη καμιά γιορτή για να το δείξετε, πόσο μάλλον μια εμπορική βλακεία σαν αυτή της σημερινής μέρας. Κι όταν αγαπάτε, να αγαπάτε με τα δικά σας μέτρα και σταθμά και όχι με αυτά που σας καθορίζει το προσεγμένο μάρκετιγκ της αγοράς.
Φανταστείτε σκηνή. Είναι η 15η Φεβρουαρίου και το τηλέφωνο κτυπά σε κάποιο σπίτι, κάπου:
- Λοιπόν φιλενάδα, άσε που να στα λέω.
- Έλα βρε, τι έγινε;
- Άστα, άστα είμαι πολύ ντάουν, τι να σου πω, χάλια.
- Γιατί; Τι έγινε; Πες φιλενάδα, πες!
- Πολύ ντάουν… (σνιφ) … ούτε μια τούρτα δε μου πήρε…
- Μα τι λες τώρα! Βρε το γαϊδούρι!
- Ναι, ναι, πολύ ντάουν (κλαψ)…
- Και καλά, δε σου πήρε τίιιιιιιποτα;;;
- (Σνιφ, κλαψ, λυγμ)
- Και στο έλεγα εγώ… μη του πάρεις το Χarmani… χαμένο θα πάει…
- Ναι, χαμένο… (σνιφ)
- Άσε φιλενάδα, που να στα λέω τι πέρασα εγώ… τουλάχιστον εσύ στεναχωρήθηκες, αλλά δεν πέρασες το δικό μου γολγοθά…
- (Σνιφ) ποιο (κλαψ) γολγοθά;
- Εμένα που λες μου ήρθε στολισμένος με τα καλά του, ξέρεις εκείνο το Ρoss κουστούμι που του είχα πάρει…
- Ναι το Ρoss…
- Και που λες, ανοίγω την πόρτα και τι να δω; Τον τροπικό του Αμαζονίου σε μια ανθοδέσμη και πίσω από αυτή να ξεπροβάλει ένα μάτι…
- (Σνιφ) δικό του ήταν το μάτι;
- Ε ναι, τίνος ήθελες να είναι; Δικό του ήταν…
- (Κλαψ) και τι έγινε;
- Μπαίνει λοιπόν μέσα, μου παρατάει τον τροπικό στο χωλ, πέφτει στο γόνατο, βγάζει κι ένα βελούδινο κουτάκι και αρχίζει να μου λέει κάτι για αγάπες και για μια ζωή μαζί και άλλα τέτοια κουλά…
- Ελααααααααα…
- Ναι, ναι… και μετά ανοίγει το κουτάκι, βγάζει μια κοτρώνα (εδώ που τα λέμε ωραίο δέσιμο είχε, πλατίνα ήταν, σχέδιο του Βούλγαρη) και μου σκάει το παραμύθι…
- (Σνιφ, κλαψ, λυγμ) συγκινήθηκααααααααααα….
- Τι συγκινήθηκες φιλενάδα; Κοτρώνα σου λέω και να μου λέει να γίνω γυναίκα του κι άλλα τέτοια… όπου φύγει φύγει… τον πέταξα με τις κλωτσιές έξω… τι νόμιζε δηλαδή, θα ερχόταν εδώ με το κουστούμι που ΕΓΩ του αγόρασα να μου φέρει τον Αμαζόνιο και την κοτρώνα….
- (Σνιφ, κλαψ, λυγμ) μα εγώ αυτοοοοοοοοοοοο θελωωωωωωωωω και εσύ το πετααααααααας;;;; Να του πεις να έρθει από δω, τον θέλω εγώ!!!!
Αν νομίζετε ότι το ξεμυάλισμα είναι έρωτας, πλανάστε πλάνη οικτρά. Στην καλύτερη περίπτωση, είναι η ζωώδης αντίδραση σε ένα πιθανό ταίρι και στην χειρότερη λειτουργεί σαν οδοστρωτήρας ισοπεδώνοντας προσωπικότητες.
Εδώ λοιπόν αντιλαμβανόμαστε ότι ο έρωτας και η αγάπη απαντώνται σε αρκετές μορφές και κατηγορίες:
- Οι παιδικοί έρωτες (ηλικία που κάτι συμβαίνει αλλά δεν ξέρεις τι συμβαίνει…και το περνάς κάτι σαν κρύωμα…αψιου)
- Οι εφηβικοί έρωτες (μάτια μου φως μου εσύ και τίποτα άλλο στον κόσμο…αλλά κανείς δεν έχει γνωρίσει κι άλλο κόσμο)
- Οι εικονικοί έρωτες (μα γιατί δεν είσαι ο πρίγκιπας από το παραμύθι που διάβαζαν όταν ήμουν στο νήπιο; Εγώ γιατί δεν είμαι Σταχτοπούτα να μου βάλεις το γοβάκι;)
- Το γεροξεκούτιασμα (αυτό δεν είναι έρωτας…είναι ευσεβής πόθος)
- Οι έρωτες ανάγκης (…τι να κάνουμε αυτός μας έτυχε)
- Οι έρωτες αποκατάστασης (έχει πτυχία, έχει σκάφος και βαρβατερό Ε9)
- Οι έρωτες συγκάλυψης (άλλο θέλω, άλλο είμαι, αλλά δεν τολμώ να το πω στον μπαμπά)
- Οι έρωτες των διανοούμενων (έχω ερωτευτεί τον εγκέφαλο σου)
- Οι κοιλιακοί έρωτες (παστίτσιο σαν το δικό σου δεν το φτιάχνει ούτε η μαμά μου)
- Οι αριθμητικοί έρωτες (εγώ το έχω κάνει με 69 εσύ με πόσους;…εγώ έχω κάνει και το 69!)
- Οι δικτυακοί έρωτες (δεν σε έχω δει ποτέ αλλά πεθαίνω για τα like σου)
- Οι έρωτες της πορείας (πόσο όμορφα είναι τα μάτια σου μετά το δακρυγόνο)
- Οι έρωτες της κουμπαριάς (ο κουμπάρος την κουμπάρα μια φορά την εβδομάδα)
- Οι αθλητικοί έρωτες (τρέχω ξοπίσω σου και δε σε φτάνω)
- Οι έρωτες αθλοπαιδιάς (έχουμε κάνει 3 φορές το Κάμα Σούτρα, 4η δεν αντέχω)
- Οι έρωτες της βιτρίνας (σε έχω ερωτευτεί για αυτό που φοράς)
Όλα τα παραπάνω, μπορεί να μοιάζουν αστεία, αλλά είναι ανθρώπινα και ο καθένας μπορεί να αναγνωρίσει τον εαυτό του σε κάποια από τις κατηγορίες, έστω κι αν έκατσε εκεί μέχρι να ανοιγοκλείσει τα μάτια του.
Υπάρχει όμως μια τελευταία κατηγορία, που όταν βρεθείτε σε αυτήν, όλα, τα πάντα ισορροπούν. Ποιητής δεν είμαι για να εκθειάσω τον αληθινό έρωτα και την αληθινή αγάπη. Αν όμως είσαστε από τους τυχερούς που τον έχουν συναντήσει, τότε ξέρετε ότι δεν χρειάζεται, ούτε μισός λόγος παραπάνω.
Το παρόν άρθρο, είναι αφιερωμένο σε κάποιους ανθρώπους που εκτιμώ βαθύτατα και γνωρίζω ότι έχουν εξυψώσει την λέξη της ΑΛΗΘΙΝΗΣ αγάπης εκεί που ανήκει πραγματικά και έχουν αποδείξει ότι γι αυτούς η αγάπη είναι μια γιορτή που διαρκεί όλο τον χρόνο, κάθε χρόνο:
- Στην καλή μου φίλη και συν-συγγραφέα (εδώ και στο Χρονογραφικό) Άρτεμη και στον σύντροφο της τον Νίκο που έχουν χάσει τον λογαριασμό για τα χρόνια που είναι μαζί
- Στον Σούλη και στην Τασία που επίσης έχουν χάσει τον λογαριασμό για τα χρόνια που είναι μαζί
- Σε δύο πολύ ξεχωριστές γυναίκες που ξεπέρασαν κάθε κοινωνικό σκόπελο και είναι μαζί
Π.Π.
Κι αν νομίζετε ότι είναι πρώτη φορά που τα λέω αυτά, δεν είναι. Τα έχω ξαναγράψει στον Καφενέ πριν χρόνια. Κάντε κλικ στο link που ακολουθεί:
http://kafenedaki.wordpress.com/2009/02/04/aboutlove/