Το ρεβανί είναι ένα από τα δύο πολυαγαπημένα μου γλυκά (το άλλο είναι ο γνωστός Μπαμπάς) και το φτιάχνω με ιδιαίτερη αγάπη και ξεχωριστή λαχτάρα, καθώς έχω και μια αδυναμία στα σοροπιαστά γλυκά. Το Ρεβανί ή Ραβανί (το ίδιο κάνει), είναι ένα γλυκό που το συναντάμε σε όλη την Ελλάδα. Με το ίδιο όνομα (Revani) το συναντάμε και στην Τουρκία, ενώ είναι διαδεδομένο και στον Αραβικό κόσμο με το όνομα Basbousa (σχετικές πληροφορίες από την Βικιπίντια). Στην Ελλάδα, το πιο trendy Ρεβανί, είναι αυτό της Βέροιας.

Την παρακάτω συνταγή την είχα «τσιμπήσει» από κάποιο ένθετο εφημερίδας και νομίζω ότι είναι του Στέλιου Παρλιάρου, αλλά καθότι ζηζάνιο, την «πείραξα» ολίγον τι (όσο πατάει η γάτα) και την έφερα στα δικά μου μέτρα και σταθμά που απαιτούν πολλή γλυκάδα (τόση που μετά να θέλεις τον Μαραθώνα για να ξεδιψάσεις).

1-2-3…ξεκινάμε

Βάλτε ποδιά, βάλτε τον σκούφο και ξεκινήστε.

Τα υλικά:

250 γρ σιμιγδάλι ψιλό

50 γρ αλεύρι

100 γρ αλεσμένη αμυγδαλόψιχα

250 γρ ζάχαρη

1 τσιμπιματάκι αλάτι

60 γρ βούτυρο

9 αυγά (ποιος μετράει χοληστερίνη τώρα… ρεβανί είναι αυτό!)

Ξύσμα από 3 λεμόνια

Η δική μου προσθήκη:

1 φλιτζάνι (κούπα του καφέ δηλαδή) ψιλοκομμένο γλυκό κουταλιού λεμόνι, νεράτζι, πορτοκάλι, κουμ κουάτ, περγαμόντο, μανταρίνι ή ότι άλλο σας βρίσκετε. Αν δεν έχετε κανένα γλυκό του κουταλιού, θα έχει ο γείτονας, η θειά σας, το super market. Το δικό μου, τις περισσότερες φορές, το φτιάχνω με home made νεράτζι από την επίσης home made νερατζιά.

Σιρόπι

4 φλιτζάνια ζάχαρη

3 φλιτζάνια νερό

χυμός από 1 λεμόνι

φλούδα από 1 λεμόνι και 1 πορτοκάλι

Πάμε να το φτιάξουμε:

Το Ρεβανί, όπως και όλα τα γλυκά, θέλει soft και proderm. Η εκτέλεση της συνταγής γίνεται με ηρεμία. Να το θυμάστε πάντα: τα γλυκά δεν τα στήνουμε στον τοίχο και δεν τα εκτελούμε με συνοπτικές διαδικασίες.

Χτυπάμε τα ασπράδια με το αλάτι μέχρι να σχηματίσουν απαλές κορυφές (απαλές είπαμε, όχι των Άλπεων).

Χτυπάμε τους κρόκους με τη ζάχαρη και το ξύσμα μέχρι να γίνει κάτι σαν κρέμα.

Προσθέτουμε το αλεύρι στους κρόκους και το σιμιγδάλι, το αλεσμένο αμύγδαλο και το γλυκό κουταλιού και συνεχίζουμε το χτύπημα στο μίξερ (αν δεν έχετε μίξερ, ξέχασα να σας το πω, θα σας φύγει ο ώμος).

Με ξύλινη κουτάλα ενώνουμε απαλά τη μαρέγκα (τα ασπράδια από τα αυγά που λέγαμε;) στο μείγμα.

Περιχύνουμε το λιωμένο βούτυρο στο μείγμα και ανακατεύουμε ΑΠΑΛΑ (soft και proderm, όχι βία, εντάξει;) Συμβουλή: το βούτυρο να έχει κρυώσει γιατί θα σας κάνει τα αυγά ομελέτα.

Βουτυρώνουμε και αλευρώνουμε πολύ καλά ένα ταψάκι (όχι πάρα πολύ μεγάλο, για αυτό λέμε ταψάκι και όχι ταψί). Ψήνουμε το ρεβανί στο φούρνο (προθερμασμένο εννοείται) στους 180°C, για περίπου 1 ώρα, μέχρι να φουσκώσει και να ροδίσει. Συμβουλή: Όσο ψήνεται το ρεβανί, θα το καμαρώνετε από το τζάμι του φούρνου – ΜΗΝ ΑΝΟΙΞΕΤΕ ΤΟΝ ΦΟΥΡΝΟ γιατί θα σας εκδικηθεί και θα βγει με λακκούβα στη μέση.

Βράζουμε όλα τα υλικά για το σιρόπι. Εσείς ξέρετε πόση ώρα θέλει η κουζίνα σας και η κατσαρόλα σας για να είναι έτοιμο. Εμένα μου παίρνει περίπου 10 λεπτά.

Και τώρα, το μυστικό…. (λες κι όλα αυτά που είπα μέχρι τώρα δεν ήταν, αλλά λέμε).

Σιροπιάζουμε το ζεστό γλυκό με το ζεστό σιρόπι αμέσως μόλις το βγάλουμε από το φούρνο.

Κατόπιν σεβασμός στο ρεβανί: όσο λαχταριστό κι αν είναι, το ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΝΑ ΚΡΥΩΣΕΙ ΚΑΛΑ (αν το κόψουμε ζεστό, έστω χλιαρό, έστω να έχει ψιλο-κρυώσει, θα λασπώσει και θα γίνει σαν παιδική κρέμα). Κατά προτίμηση το αφήνουμε μέχρι και την επόμενη μέρα…(που λέει ο λόγος. Βγάλτε το έξω στο κρύο και αν το κρύο το αγιάζι δεν φτάνει, φυσήξτε το κιόλας).

Όταν είναι έτοιμο, κόβουμε το Ρεβανί μας απαραιτήτως σε ρόμβους – το απαιτεί η παράδοση – και σερβίρουμε…τον εαυτό μας.

Είναι τόσο νόστιμο που δεν θα αφήσετε κανέναν άλλο να το πλησιάσει.

Συμβουλή: Για να γίνει γκουρμεδιά το όλο πράγμα, μη ξεχάσετε να εναποθέσετε στο κομμάτι σας ένα κομματάκι από το γλυκό του κουταλιού που βάλατε ή από κάποιο άλλο και ένα ασπρισμένο αμύγδαλο ή τριμμένη καρυδόψυχα. Καλή σας απόλαυση.

Π.Π.

Δυστυχώς στις μέρες μας, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που ενώ βαδίζουν στην ηλικία της ωριμότητας, εξακολουθούν να φέρονται παντελώς ανώριμα. Τόσο ανώριμα, που ακόμα κι ένας κανονικός έφηβος γελάει μαζί τους.

Τρανό παράδειγμα, είναι οι πολιτικοί μας, που ενώ βρίσκονται στην ηλικία που θα έπρεπε να συμπεριφέρονται με ωριμότητα, αυτοί πράττουν ακριβώς το αντίθετο. Το κάνουν μάλιστα τόσο εξόφθαλμα, που στο τέλος-τέλος σε ωθούν κιόλας να τους κάνεις «ρόμπεν ξεκούμπωτεν»! Ειδικά όταν άλλα λένε, άλλα εννοούν και όταν τους πεις στα ίσια «ξέρεις, τότε είπες εκείνο» ή «τότε έκανες αυτό», αγνοούν τις αποδείξεις και μάχονται να πείσουν τους πάντες για κάτι άλλο, φτάνοντας ακόμα και στο σημείο να προσπαθούν να σε βγάλουν, όχι μόνο ψεύτη αλλά και φταίχτη!

Όμως, όπως λέει και ο λαός μας, «πίσω έχει η αχλάδα την ουρά». Έτσι, όταν το παρακάνουν, εμφανίζονται κάτι «κακά» παιδιά (συνήθως οι bloggers) που δεν φοβούνται να πουν τα πράγματα με το όνομα τους και τους καταχεριάζουν πατόκορφα! Μετά τους φταίνε τα blogs, η ελευθερία του τύπου, καταδεικνύουν σκοτεινές συνωμοσίες εναντίον τους κ.α.

Καλά αυτοί. Την έχουν ποιήσει την πατατιά τους. Οι ακόλουθοι; Οι χειροκροτητές; Τα διάφορα σκυλολόια που τρέχουν ξωπίσω τους και γαυγίζουν; Αυτοί δεν έχουν μυαλό; Μάλλον έχουν γιατί όπως δείχνουν κάποια πράγματα, είναι χειροκροτητές μέχρι να καταφέρουν να φέρουν τον άλλο στο δικό τους χειριστικό επίπεδο. Τρανό παράδειγμα ο κος Λοβέρδος. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις κορώνες του και τις απειλές του για όποιον τολμήσει να αγγίξει τον Γ.Α.Π.; Είναι αυτός που τώρα μάχεται για άμεση εκδίωξη του Γ.Α.Π. από την αρχηγία του κόμματος. Αυτό από μόνο του, αποδεικνύει περίτρανα ότι τελικά ο Γ.Α.Π. ήταν υπερβολικά ανώριμος εφόσον μέχρι πρότινος στήριζε έναν άνθρωπο σαν τον Λοβέρδο και σαν τον κάθε Λοβέρδο.

Δυστυχώς καλοί φίλοι, αυτά συμβαίνουν και θα συμβαίνουν παντού. Στην πολιτική, στις συνεργασίες κλπ. Το θέμα είναι, εμείς τι κάνουμε. Αφήνουμε όλους αυτούς τους ανώριμους να παίζουν με τις ζωές μας; Αφήνουμε όλους αυτούς τους ανώριμους να μας προσβάλλουν, να μας διασύρουν, να μας ταλαιπωρούν μόνο και μόνο επειδή θέλουν να προστατέψουν την φήμη τους, την έδρα τους, τους ψήφους τους και τα διάφορα συμφέροντα τους; Τους αφήνουμε λέγοντας το κλασσικό «βρε δεν πας στον έτσι» ή τους πιάνουμε από το αφτί και τους πάμε στον δάσκαλο; Δεν μιλάμε, μας απαυτώνουν. Δεν τους βρίζουμε, μας χλευάζουν. Τους αγνοούμε, βγαίνουν στην επίθεση ως άλλοι Βρούτοι και μας μαχαιρώνουν πισώπλατα. Τολμάμε να διαμαρτυρηθούμε, μας στήνουν στον τοίχο με ένα πιστόλι στον κρόταφο και μας εκβιάζουν! Βασικά τα θέλουν όλα δικά τους!

Όλα όμως έχουν ένα όριο! Και αυτό το όριο οφείλουμε να το βάλουμε εμείς. Εάν και αυτό δεν το καταλάβουν, τότε προχωράμε παρακάτω…και αρχίζουμε το που σε πονεί και που σε σφάζει με την μέθοδο του «ρόμπεν ξεκούμπωτεν». Σε απλά ελληνικά, τους ξεμπροστιάζουμε, τους «γδύνουμε» και τους παρατάμε στη μέση της πλατείας προς γνώση και συμμόρφωση. Βέβαια, αυτό μπορεί να μην έχει τα αποτελέσματα που πιθανόν να θέλουμε, όπως λχ την δικαίωση, αλλά σε κάθε περίπτωση θα πάψουν να μας ενοχλούν.

Ρόμπεν Ξεκούμπωτεν… είναι το πλέον αποτελεσματικό μέσο, καλύτερο και από το να γράφεις συνθήματα στον τοίχο, καλύτερο και από τα πανό. Ευτυχώς ζούμε στην εποχή που η τεχνολογία παρέχει όλα τα βοηθήματα  που βοηθούν στο Ρόμπεν Ξεκούμπωτεν, όπως αυτό της άμεσης καταγραφής των πάντων. Κάποτε η ιστορία γραφόταν μετά από χρόνια. Τώρα γράφεται άμεσα. Με το πάτημα ενός κουμπιού. Άλλο βοήθημα η ταχύτητα με την οποία ακόμα και τα πιο κρυφά κομμάτια της ιστορίας μεταδίδονται εν ριπή οφθαλμού στην άλλη άκρη της γης. Το θέμα είναι, ότι ενώ αυτό το γνωρίζουν οι ανεγκέφαλοι, γιατί το αψηφούν; Γιατί επιμένουν στην βλακεία τους; Αυτό το ξέρουν μόνο αυτοί… Γι’ αυτό δεν πρέπει να τους αφήνουμε σε χλωρό κλαρί και να διαδίδουμε τις πατατιές τους με κάθε τρόπο και με κάθε μέσο, γιατί είναι το μόνο όπλο που έχουμε εμείς οι ώριμοι ενάντια σε όλους αυτούς τους ανώριμους. Έτσι, την επόμενη φορά που θα σκεφτούν να υψώσουν την φωνή τους ή που θα σκεφτούν να ανοίξουν το στόμα τους, όπως έκαναν πρόσφατα και όλοι όσοι μίλησαν στην Βουλή, να ξέρουν ότι απέναντι τους υπάρχει μια ιστορία που τους περιμένει. Αυτή η ιστορία που την έγραψαν μόνοι τους. Μια ιστορία που όσο και να προσπαθήσουν να την χακάρουν, να την διαστρέψουν και να την ανατρέψουν, θα υπάρχει για πάντα.

Ρόμπεν Ξεκούμπωτεν λοιπόν…

Αυτό που δεν ξέρετε, είναι ότι ακόμα τον αναζητούν στον Παράδεισο και δεν τον βρίσκουν πουθενά! Τον ψάχνουν από δω, τον ψάχνουν από κει…αλλά τίποτα. Άφαντος! Το περίεργο; Κάθε φορά που οι ντελάληδες αλλάζουν το τροπάριο και φωνάζουν «παρακαλούμε πολύ όπως παρουσιαστεί στο αφεντικό ο άγιος προστάτης των ερωτευμένων», τσουπ, πετάγεται μπροστά ένας δικός μας. «Εδώ, εδώ παιδιά…», φωνάζει. «Υάκινθο με λένε»… Τον κόβουν μια ματιά πατόκορφα, μετά λένε «μπαααα…με δαύτον όχι τριαντάφυλλο δεν σου κάνει καρδιά να αγοράσεις, αλλά ούτε και γαϊδουράγκαθο». Έτσι τον παρατάνε και συνεχίζουν την αναζήτηση.

Ποτέ μα ποτέ, δεν μπόρεσα να κατανοήσω αυτή την παράλογη ιστορία με τον Βαλεντίνο τον μάγκα που ακόμα βρίσκεται στην λίστα αναμονής για το καθολικό αγιολόγιο κι όλο μπαίνει κι όλο βγαίνει.

Βαλεντίνοι και Βαλεντίνες, βάλτε μυαλό! Ακόμα κι ο γάτος μου ο Βενιζέλος το ξέρει, ότι τα τριαντάφυλλα και τα γλυκά και τα πάσης φύσεως δωράκια με καρδούλες και λοιπές βλακειούλες (φιλάκια, στρασάκια, προφυλακτικάκια σε σχήμα καρδιάς με γεύση βύσσινο κ.α.), δεν αντιπροσωπεύουν ούτε την αγάπη, ούτε τον έρωτα! Και καλά να είσαι 9 χρονών και να θέλεις να ρίξεις την δασκάλα σου, εκεί, άντε το καταλαβαίνω. Θα βάλεις τα δυνατά σου με τις ξυλομπογιές και το χρωματιστό χαρτόνι να φτιάξεις την πιο μεγααααααααλη καρδιά κομπλέ με βελάκι και δάκρυα. Θα βάλεις και τη μαμά σου με το σώνει και ντε να πάει στο ζαχαροπλαστείο να αγοράσει εκείνο το μεγαααααααααλο γλιφιτζούρι με την αστεία φατσούλα από τη μια και το «σ’ αγαπώ» από την άλλη. Έχει και γεύση φραουλομπανάνα που σου αρέσει (εδώ που τα λέμε, ούτως ή άλλως μόνος σου θα το φας στο τέλος). Αλλά όταν είσαι 39; 49; 59; Θεός φυλάξοι 69; Τότε τι τα θες τα γλυκάκια, σοκολατάκια και τουρτάκια; Δε ξέρεις ότι θα πάει το ζάχαρο στα ύψη; Άσε για να μην πούμε και για την πίεση. Ο καρδιολόγος σου το έχει πει… απέφευγε τις συγκινήσεις… εσύ τίποτα, εκεί. Ε, τι να σου πω, ότι ποθείς να πάθεις!

Ο έρωτας και η αγάπη, βρίσκονται στον εγκέφαλο. Από εκεί ξεκινάνε κι εκεί τελειώνουν. Κι αν εκεί πάνω δεν κατοικεί νιονιό, άστα-βράστα! Οι ανθοδέσμες και τα διαμαντικά δεν έχουν καμία αξία, αν ο εγκέφαλος αυτού που τα προσφέρει, αδυνατεί να κατανοήσει τις αληθινές αξίες της αγάπης και δεν μπορεί να δει πέρα από την μύτη του. Η αγάπη δεν εξαγοράζεται. 1000 αγίους Βαλεντίνους να ανακηρύξουν όλες οι εκκλησίες όλων των θρησκειών (ναι, ναι και Βουδιστή άγιο θα δούμε), τζάμπα ο κόπος. Κι όταν ο άλλος λέει σε αγαπώ αλλά το θέλει κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του και αρνείται να κατανοήσει το μεγαλείο και την σημασία της λέξης, δύο φορές τζάμπα ο κόπος. Κι αν το λέει και μαζί με αυτό εννοεί και τα δώρα που έκανε ως ένδειξη της αγάπης του, τότε τρεις φορές τζάμπα ο κόπος.

Βρε σεις, πάρτε το χαμπάρι. Αν αγαπάτε πραγματικά, δεν έχετε ανάγκη καμιά γιορτή για να το δείξετε, πόσο μάλλον μια εμπορική βλακεία σαν αυτή της σημερινής μέρας. Κι όταν αγαπάτε, να αγαπάτε με τα δικά σας μέτρα και σταθμά και όχι με αυτά που σας καθορίζει το προσεγμένο μάρκετιγκ της αγοράς.

Φανταστείτε σκηνή. Είναι η 15^η Φεβρουαρίου και το τηλέφωνο κτυπά σε κάποιο σπίτι, κάπου:

- Λοιπόν φιλενάδα, άσε που να στα λέω.

- Έλα βρε, τι έγινε;

- Άστα, άστα είμαι πολύ ντάουν, τι να σου πω, χάλια.

- Γιατί; Τι έγινε; Πες φιλενάδα, πες!

- Πολύ ντάουν… (σνιφ) … ούτε μια τούρτα δε μου πήρε…

- Μα τι λες τώρα! Βρε το γαϊδούρι!

- Ναι, ναι, πολύ ντάουν (κλαψ)…

- Και καλά, δε σου πήρε τίιιιιιιποτα;;;

- (Σνιφ, κλαψ, λυγμ)

- Και στο έλεγα εγώ… μη του πάρεις το Χarmani… χαμένο θα πάει…

- Ναι, χαμένο… (σνιφ)

- Άσε φιλενάδα, που να στα λέω τι πέρασα εγώ… τουλάχιστον εσύ στεναχωρήθηκες, αλλά δεν πέρασες το δικό μου γολγοθά…

- (Σνιφ) ποιο (κλαψ) γολγοθά;

- Εμένα που λες μου ήρθε στολισμένος με τα καλά του, ξέρεις εκείνο το Ρoss κουστούμι που του είχα πάρει…

- Ναι το Ρoss…

- Και που λες, ανοίγω την πόρτα και τι να δω; Τον τροπικό του Αμαζονίου σε μια ανθοδέσμη και πίσω από αυτή να ξεπροβάλει ένα μάτι…

- (Σνιφ) δικό του ήταν το μάτι;

- Ε ναι, τίνος ήθελες να είναι; Δικό του ήταν…

- (Κλαψ) και τι έγινε;

- Μπαίνει λοιπόν μέσα, μου παρατάει τον τροπικό στο χωλ, πέφτει στο γόνατο, βγάζει κι ένα βελούδινο κουτάκι και αρχίζει να μου λέει κάτι για αγάπες και για μια ζωή μαζί και άλλα τέτοια κουλά…

- Ελααααααααα…

- Ναι, ναι… και μετά ανοίγει το κουτάκι, βγάζει μια κοτρώνα (εδώ που τα λέμε ωραίο δέσιμο είχε, πλατίνα ήταν, σχέδιο του Βούλγαρη) και μου σκάει το παραμύθι…

- (Σνιφ, κλαψ, λυγμ) συγκινήθηκααααααααααα….

- Τι συγκινήθηκες φιλενάδα; Κοτρώνα σου λέω και να μου λέει να γίνω γυναίκα του κι άλλα τέτοια… όπου φύγει φύγει… τον πέταξα με τις κλωτσιές έξω… τι νόμιζε δηλαδή, θα ερχόταν εδώ με το κουστούμι που ΕΓΩ του αγόρασα να μου φέρει τον Αμαζόνιο και την κοτρώνα….

- (Σνιφ, κλαψ, λυγμ) μα εγώ αυτοοοοοοοοοοοο θελωωωωωωωωω και εσύ το πετααααααααας;;;; Να του πεις να έρθει από δω, τον θέλω εγώ!!!!

Αν νομίζετε ότι το ξεμυάλισμα είναι έρωτας, πλανάστε πλάνη οικτρά. Στην καλύτερη περίπτωση, είναι η ζωώδης αντίδραση σε ένα πιθανό ταίρι και στην χειρότερη λειτουργεί σαν οδοστρωτήρας ισοπεδώνοντας προσωπικότητες.

Εδώ λοιπόν αντιλαμβανόμαστε ότι ο έρωτας και η αγάπη απαντώνται σε αρκετές μορφές και κατηγορίες:

- Οι παιδικοί έρωτες (ηλικία που κάτι συμβαίνει αλλά δεν ξέρεις τι συμβαίνει…και το περνάς κάτι σαν κρύωμα…αψιου)

- Οι εφηβικοί έρωτες (μάτια μου φως μου εσύ και τίποτα άλλο στον κόσμο…αλλά κανείς δεν έχει γνωρίσει κι άλλο κόσμο)

- Οι εικονικοί έρωτες (μα γιατί δεν είσαι ο πρίγκιπας από το παραμύθι που διάβαζαν όταν ήμουν στο νήπιο; Εγώ γιατί δεν είμαι Σταχτοπούτα να μου βάλεις το γοβάκι;)

- Το γεροξεκούτιασμα (αυτό δεν είναι έρωτας…είναι ευσεβής πόθος)

- Οι έρωτες ανάγκης (…τι να κάνουμε αυτός μας έτυχε)

- Οι έρωτες αποκατάστασης (έχει πτυχία, έχει σκάφος και βαρβατερό Ε9)

- Οι έρωτες συγκάλυψης (άλλο θέλω, άλλο είμαι, αλλά δεν τολμώ να το πω στον μπαμπά)

- Οι έρωτες των διανοούμενων (έχω ερωτευτεί τον εγκέφαλο σου)

- Οι κοιλιακοί έρωτες (παστίτσιο σαν το δικό σου δεν το φτιάχνει ούτε η μαμά μου)

- Οι αριθμητικοί έρωτες (εγώ το έχω κάνει με 69 εσύ με πόσους;…εγώ έχω κάνει και το 69!)

- Οι δικτυακοί έρωτες (δεν σε έχω δει ποτέ αλλά πεθαίνω για τα like σου)

- Οι έρωτες της πορείας (πόσο όμορφα είναι τα μάτια σου μετά το δακρυγόνο)

- Οι έρωτες της κουμπαριάς (ο κουμπάρος την κουμπάρα μια φορά την εβδομάδα)

- Οι αθλητικοί έρωτες (τρέχω ξοπίσω σου και δε σε φτάνω)

- Οι έρωτες αθλοπαιδιάς (έχουμε κάνει 3 φορές το Κάμα Σούτρα, 4^η δεν αντέχω)

- Οι έρωτες της βιτρίνας (σε έχω ερωτευτεί για αυτό που φοράς)

Όλα τα παραπάνω, μπορεί να μοιάζουν αστεία, αλλά είναι ανθρώπινα και ο καθένας μπορεί να αναγνωρίσει τον εαυτό του σε κάποια από τις κατηγορίες, έστω κι αν έκατσε εκεί μέχρι να ανοιγοκλείσει τα μάτια του.

Υπάρχει όμως μια τελευταία κατηγορία, που όταν βρεθείτε σε αυτήν, όλα, τα πάντα ισορροπούν. Ποιητής δεν είμαι για να εκθειάσω τον αληθινό έρωτα και την αληθινή αγάπη. Αν όμως είσαστε από τους τυχερούς που τον έχουν συναντήσει, τότε ξέρετε ότι δεν χρειάζεται, ούτε μισός λόγος παραπάνω.

Το παρόν άρθρο, είναι αφιερωμένο σε κάποιους ανθρώπους που εκτιμώ βαθύτατα και γνωρίζω ότι έχουν εξυψώσει την λέξη της ΑΛΗΘΙΝΗΣ αγάπης εκεί που ανήκει πραγματικά και έχουν αποδείξει ότι γι αυτούς η αγάπη είναι μια γιορτή που διαρκεί όλο τον χρόνο, κάθε χρόνο:

- Στην καλή μου φίλη και συν-συγγραφέα (εδώ και στο Χρονογραφικό) Άρτεμη και στον σύντροφο της τον Νίκο που έχουν χάσει τον λογαριασμό για τα χρόνια που είναι μαζί

- Στον Σούλη και στην Τασία που επίσης έχουν χάσει τον λογαριασμό για τα χρόνια που είναι μαζί

- Σε δύο πολύ ξεχωριστές γυναίκες που ξεπέρασαν κάθε κοινωνικό σκόπελο και είναι μαζί

Π.Π.

Κι αν νομίζετε ότι είναι πρώτη φορά που τα λέω αυτά, δεν είναι. Τα έχω ξαναγράψει στον Καφενέ πριν χρόνια. Κάντε κλικ στο link που ακολουθεί:

http://kafenedaki.wordpress.com/2009/02/04/aboutlove/

Γυαλιά πρεσβυωπίας

Ξαφνικά σου φταίνε όλοι όσοι βάλθηκαν να παίξουν με την όραση σου και με την φυσική κατάσταση των χεριών σου, καθώς για να δεις τι γράφει αυτό που κρατάς, απαιτείται πλέον έκταση του χεριού σου στο υπερπέραν! Εκεί λοιπόν, ανακαλύπτεις κάτι ακόμα. Πως όσο περνάει ο καιρός, πέραν του οφθαλμίατρου, αρχίζεις να αντιμετωπίζεις την πιθανότητα να θέλεις και ορθοπεδικό.

Τι κάνεις λοιπόν; Υποκύπτεις στην απαίτηση της φύσης να βάλεις γυαλιά ή όχι; Επιμένεις στην έκταση του χεριού και στην πιθανότητα να βάλεις και νάρθηκα στο χέρι ή όχι;

Φίλοι μας καλοί, το θέμα διαχείρισης της γκαβομάρας – λόγω έλευσης των χρόνων – είναι καθαρά προσωπικό! Πάντως, η αλήθεια είναι ότι η αγορά είναι γεμάτη από καλαίσθητα γκαβομαροματογυάλια για την περίπτωση της πρεσβυωπίας.

Αυτό που θα τονίσουμε εμείς, είναι πως η επίσκεψη σε έναν οφθαλμίατρο, είναι απαραίτητη γιατί η αγορά γυαλιών «κατά προσέγγιση», δεν είναι και ότι καλύτερο. Μπορεί τα γκαβομαροματογυάλια να τα βρίσκεις ακόμα και στην λαϊκή, αλλά τα μάτια είναι ένας πολυτιμότατος μηχανισμός και δεν πρέπει να παίζουμε με αυτά.

Π.Π.

Σήμερα, μέσα στο χάος της τηλεοπτικής σαβούρας όπου όλα τα «κουτσμπολιά» ασχολούνται με το μπικίνι που φόραγε η τάδε μοντέλα στην παραλία ή με το αν φαινόταν ο πωπός της τάδε «επώνυμης» στο τάδε γκαλά, εμείς οι «παλιοί», ανακαλύπτουμε ότι ο Ζάχος Χατζηφωτίου, όχι μόνο αστείος δεν ήταν, αλλά λείπει για να επαναφέρει τον χαμένο σεβασμό στον τηλεθεατή. Θα πείτε τώρα, άλλες εκείνες οι εποχές, διαφορετικά ήθη και έθιμα, διαφορετικό τηλεοπτικό κοινό.

Μακάρι σήμερα να υπήρχε ένας αντίστοιχος Ζάχος, να χρωμάτιζε τις ζωές μας με το ήθος εκείνης της εποχής που δεν είχε ακόμα αλωθεί από την ελευθεριότητα που κάποιοι επιμένουν να θέλουν να μας την πασάρουν ως «ελευθερία».

Τα παρακάτω στοιχεία, προέρχονται από το ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ:

Ο Ζάχος Χατζηφωτίου του Γεωργίου γεννήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1923 στην Αθήνα στην Πλάκα και είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Αποφοίτησε από το Πειραματικό Σχολείο του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στην κατοχή, σε ηλικία 17 ετών, απέδρασε στην Αίγυπτο, όπου έλαβε μέρος σε πολεμικές επιχειρήσεις. Μετά το τέλος του πολέμου και την επιστροφή του εργάστηκε στις επιχειρήσεις της οικογένειάς του (βιομηχανία και εμπόριο υφασμάτων) μέχρι το 1956. Από το 1956…περισσότερα με ένα κλικ εδώ

Π.Π.

Ευχαριστούμε πολύ

Οι Αιώνιοι Έφηβοι, σας προτείνουν μια επαναστατική μέθοδο, για να μπορέσετε να ανακαλύψετε πόσο εθισμένοι μπορεί να είστε στην facebookmania και στην Googlemania. Ένα πράγμα σαν τον ντεκαφεϊνέ…που κάνει καλό και στα νεύρα.

Για 15 ημέρες θα πρέπει να αποχωριστείτε το facebook μαζί με τον τοίχο, τα like και τα comment. Για 15 ημέρες, θα πρέπει να επιστρέψετε στην προ facebook εποχή. Θα δοκιμάσετε να ξεκινάτε και να κλείνετε την μέρα σας, χωρίς «μάτι» στις ζωές των «φίλων» σας, χωρίς «μάτι» των «φίλων» σας στη δική σας ζωή και κυρίως χωρίς βιντεάκια. Το αυτό θα ισχύσει και για τις φάρμες σας. Θα αναγκαστείτε να αφήσετε «απότιστα» τα δέντρα σας, να χάσετε τις «σοδειές» σας και να αφήσετε «ατάιστα» τα ζωάκια σας.

Το ίδιο ακριβώς χρονικό διάστημα, θα πρέπει να απαρνηθείτε και το Google! Εδώ τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα, γιατί θα χρειαστεί να επιστρέψετε στην παλαιολιθική εποχή. Τότε που για κάθε πληροφορία ψάχνατε σε τηλεφωνικούς καταλόγους, εφημερίδες, περιοδικά, εγκυκλοπαίδειες, ρωτούσατε τον περιπτερά, τον γείτονα, τον δάσκαλο και τον παπά και στην έσχατη κάνατε σημείωση στην ατζέντα σας να βρείτε «ειδικό» να σας ενημερώσει. Φυσικά διατρέχατε τον κίνδυνο να μείνετε απληροφόρητοι, αλλά και αυτό ήταν μέρος της διαδικασίας.

Σε αυτό το διάστημα, θα πρέπει να καλείτε τους κανονικούς σας φίλους στο τηλέφωνο. Τα κινητά επιτρέπονται για να μη πάθετε πλήρη νευρικό κλονισμό. Θα προσπαθήσετε να δείτε τους φίλους σας από κοντά και γενικά θα κάνετε ότι κάνατε πριν εμφανιστεί το facebook στη ζωή σας. Δύσκολο; Ακατόρθωτο; Μόνο μια δοκιμή θα σας πείσει. Εάν τώρα διατηρείτε κάποια ομάδα κλπ, μπορείτε να ζητήσετε από κάποιον φίλο σας να την ενημερώνει για εσάς για να μην έχετε την δικαιολογία «για την ομάδα μου μπήκα βρε γαμώτο».

Έξτρα δοκιμασία: όποιος θέλει, πριν «κλείσει» προσωρινά την facebook ζωή του, μπορεί να αναρτήσει κάτι παντελώς χαζό και ασήμαντο, όπως: «χύθηκε ένα σακί με ρύζι στην Κίνα», «μια μαϊμού στην Κεντρική Αφρική έφαγε μπανάνα», «ένας πιγκουίνος βούτηξε στα νερά του νότιου πόλου». Βέβαια αν θέλετε, μπορείτε να το κάνετε πιο προσωπικό, όπως: «ο φούρνος της γειτονιάς μου έβγαλε ψωμί», «τα χόρτα στον κήπο του γείτονα μεγάλωσαν», «με λένε…(το όνομα σας)…και έχω σελίδα στο facebook». Αργότερα, μετά το πέρας των 15 ημερών, μπορείτε να αναρτήσετε «με λένε…(το όνομα σας)…και είμαι καλά». Πόσα like θα πάρουν, το ρύζι στην Κίνα, η μαϊμού και ο πιγκουίνος ή τα χόρτα του γείτονα σας; Μετρήστε τα, δείτε ποιοι σας τα άφησαν και αναρωτηθείτε για το IQ τους. Αν τώρα η απάντηση που θα δώσετε στον εαυτό σας, είναι ότι το IQ τους ανέρχεται στο ίδιο επίπεδο με αυτό των χόρτων του γείτονα σας, τότε θα πρέπει να αναθεωρήσετε και το δικό σας νοηματικό επίπεδο που μπήκατε στην διαδικασία ευθύς εξ’ αρχής.

Σημείωση Α: όλα τα παραπάνω ισχύουν και για τους χρήστες twitter

Σημείωση Β: 5^η μέρα χωρίς facebook και όλα βαίνουν καλώς. Κάθε νέα μέρα και καλύτερα!

Π.Π.

Ο Αδάμ ήταν το στοίχημα του Μεγάλου Αφεντικού (με τον εαυτό του το είχε βάλει για να περνάει η ώρα). Οι πέριξ του Μεγάλου, δηλαδή οι: άγγελοι (όλα τα τάγματα), τα ζώα (όλα τα είδη), ακόμα και ο Ζερζεβούλης, του είχαν κάνει ξεκάθαρο ότι ο Αδάμ ήταν μακάκας, παρότι οι μακάκοι του ζωικού βασιλείου, διαμαρτυρήθηκαν έντονα. Όμως Αυτός, δεν εννοούσε να καταλάβει και απαντούσε μόνιμα «θα δείξει». Και έδειξε! Ένα πρωί λοιπόν, κτυπάει ο Αδάμ το interphone του Μεγάλου και του λέει: «βαρέθηκα να είμαι μόνος, έχω δει τι κάνουν οι χιμπατζήδες και δεν το κάνουν με τη χούφτα όπως εγώ, έχω δει και τους γορίλες που δεν έχουν γαλάζια …ίδια όπως εγώ και μια μέρα μου σφύριξε ο Ζερζεβούλης ότι τα δικά μου έχουν πρηστεί, γι’ αυτό έχουν γίνει μπλε. Δεν πάει άλλο. Κοντεύω να πάθω σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα, που όπως μου σφύριξε ο Ζερζεβούλης, είναι από την επαναλαμβανόμενη παλινδρομική κίνηση. Αυτό είναι, δεν πάει άλλο. Θέλω μια χιμπατζίνα και την θέλω τώρα!». Ο Μεγάλος έκλεισε το interphone και πήγε να τον βρει. Τον ρώτησε: «είσαι σίγουρος;». «Είμαι και σίγουρος και αποφασισμένος», απάντησε ο Αδάμ. «Είσαι σίγουρος;», τον ξαναρώτησε ο Μεγάλος και συμπλήρωσε: «θα υπάρχουν επιπτώσεις και πιθανόν παρενέργειες». Ο Αδάμ ήταν ανένδοτος: «χιμπατζίνα εδώ και τώρα». Ούτε όταν ο Μεγάλος του εξήγησε για τους πόνους και την περίοδο ανάρρωσης μετά το χειρουργείο για την αφαίρεση του πλευρού, δεν μεταπείστηκε.

Λίγο πριν τη νάρκωση, ο Μεγάλος του είπε: «Σεξ, φαγητό, ποτό…να θυμάσαι αυτά που σου λέω». Τότε πετάχτηκε ο Ζερζεβούλης που είχε αναλάβει τον ρόλο του τραυματιοφορέα και είπε: «Αφεντικό πες και για τ’ άλλα… Για την μουρμούρα, για τα έξοδα, για τις ζήλειες, για τα καλλυντικά…πες τα όλα». Ο Μεγάλος, τον κοίταξε αγριεμένος και του έριξε φάπα. «Δεν είπαμε δεν τα λέμε όλα; Εξάλλου εσύ δεν μου έλεγες ότι είναι μακάκας; Μάθε ότι υπέγραψε χωρίς να διαβάσει τα ψιλά γράμματα». Ήταν η στιγμή που Αδάμ υποψιάστηκε ότι κάτι δεν πάει καλά. Κάτι πήγε να πει, αλλά ο Μεγάλος τον πρόλαβε και του έδειξε την ταμπλέτα με την ηλεκτρονική του υπογραφή. «Σου είπα ότι μπορεί να υπάρχουν παρενέργειες; Σε ενημέρωσα ότι θα υπάρχουν επιπτώσεις; Σου κατέστησα σαφές ότι θα υπάρχουν πόνοι κλπ; Το μόνο που έχω να σου προσθέσω, είναι ότι κατά την περίοδο ανάρρωσης το χέρι σου θα είναι ακίνητο…». «Μήπως να το ξανασκεφτώ; Βολεύομαι και έτσι…». Ο Ζερζεβούλης του σφύριξε στ’ αφτί. «Και τα …ίδια σου που είναι πρησμένα και μπλε; Έτσι θα περπατάς μια αιωνιότητα; Σκυφτός και συρτός;». Φυσικά και δεν του αποκάλυψε, ότι αυτό που τον περίμενε, ήταν μια ζωή με πρησμένα τα …ίδια του!

Κάπως έτσι έγινε το χειρουργείο, δημιουργήθηκε η Εύα που δεν ήταν χιμπατζίνα αλλά γυναίκα με τα όλα της. Όταν ο Αδάμ ξύπνησε και την είδε δίπλα του, ένιωσε το δέος που νιώθει ο κάθε άντρας όταν βρίσκεται δίπλα σε μια γυναικάρα. «Τι είναι αυτό;», ψέλλισε. «Μπόνους» του απάντησε ο Μεγάλος. «Μια δουλειά ήταν να κάνουμε, ας την κάνουμε σωστά». Ο Ζερζεβούλης που γυρόφερνε εκεί τριγύρω, σαν τον τραυματιοφορέα που θέλει το μπουρμπουάρ του αλλά δεν το λέει, έσκυψε πάλι στο αφτί του και του είπε: «Το πόσο σωστά έγινε η δουλειά, θα το μάθεις σύντομα…».

Από εκεί και πέρα, η ιστορία είναι γνωστή. Ο Ζερζεβούλης, μεταμφιέστηκε σε όφι για να γλιτώνει τις φάπες, είχε ένα τετ-α-τετ με την Εύα, η Εύα τσίμπησε καθότι ξανθιά, φίλεψε τον απαγορευμένο καρπό στον Αδάμ (ο οποίος αναγκάστηκε να φάει 5-6 απαγορευμένους καρπούς για να βεβαιωθεί η Εύα ότι είχε πετύχει η συνταγή), ο  Μεγάλος τσαντίστηκε και λίγο πριν τους πετάξει έξω από τον Παράδεισο, τον φώναξε και του είπε: «Σεξ, φαγητό, ποτό. Θυμάσαι; Μια ζωή θα είσαι ένα βήμα πίσω». Ο Αδάμ δεν κατάλαβε. Η Εύα, όταν της το είπε του απάντησε «λιγάκι ψαγμένος να ήσουν θα καταλάβαινες, αλλά τι περιμένεις… Τόσα χρόνια παλινδρομικής κίνησης, αντί να σε στραβώσει ή να σε κουφάνει, σε χάζεψε». Ο Ζερζεβούλης ανέλαβε την τελική διεκπεραίωση της έξωσης από το Παράδεισο. Λίγο πριν κλείσει η πόρτα, γύρισε και είπε στην Εύα, «εμείς δεν θα χαθούμε κούκλα». Τα υπόλοιπα τα ξέρετε…

Έτσι φτάσαμε στο σήμερα και αυτές οι τρεις λέξεις που είπε ο Μεγάλος, μας ακολουθούν. Η απάντηση στο «μια ζωή θα είσαι ένα βήμα πίσω», για εμάς τους απόγονους του Αδάμ (σκεφτείτε ότι καταγόμαστε από μακάκα), είναι η ακόλουθη:

Σεξ

Όταν είσαι στα ντουζένια σου και στην φρεσκαδούρα σου, αυτές που θέλεις εσύ, ψάχνουν μεγαλύτερους και σε παίρνουν στο κατόπι οι μεγαλύτερες που ψάχνουν νεότερους. Όταν ωριμάσεις, αυτές που ήθελες δεν τις θέλεις πια γιατί έχουν επίσης ωριμάσει. Σε θέλουν όμως μικρότερες που αναζητούν την εμπειρία, αλλά εσύ δεν μπορείς. Βλέπεις, ο Μπάμπης ο φίλος ο γιατρός, στο έκανε ξεκάθαρο… Από τα 48 έως και τα 58 προσοχή, όχι παραπάνω από 3 φορές την εβδομάδα (τρεις; Ποιον κοροϊδεύει;) για να αποφύγεις διάφορα καρδιακά επεισόδια και πάντα με την ίδια για να αποφεύγεις τις μεγάλες συγκινήσεις. Από τα 58 και μετά, εφόσον μέχρι τότε δεν έχεις πάθει τίποτα, δώσε του να καταλάβει μέχρι τα 80… Φτάνεις λοιπόν αισίως στα 58 και χωρίς κανένα πρόβλημα στο καρμπιρατέρ σου. Τότε να κάνεις τι; Έχεις μπει ήδη στην ηλικία του σταφιδιάσματος και δεν σε θέλει καμία! Κι αν σε θέλει θα είναι συνομήλικη σου ή κατά πολύ μεγαλύτερη σου που ακόμα θα αποζητά εμπειρίες με νεαρότερο!

Φαγητό

Στα νιάτα σου κτυπάς δέκα με διπλή πίττα απ’ όλα, αλλά αυτές που θέλεις, δεν σε θέλουν α) γιατί βρωμάς τζατζίκι και κρεμμύδι, β) γιατί αναζητούν κάποιον ωριμότερο που θα τις πάει βόλτα σε κάποιο γκουρμέ εστιατόριο να δοκιμάσουν αστακό με σως από μακαρόνια σβησμένα με κρασί Γουαδελούπης. Ωριμάζεις, το έχεις γυρίσει πλέον το κοντοσούβλι, ρίχνεις και μια γύρα στις γκουρμεδιές για να έχεις την εμπειρία, αλλά αυτές που θέλεις το έχουν ρίξει στην χορτοφαγία και στα χαμηλά λιπαρά. Επιπλέον, έχεις και την δαμόκλειο σπάθη της χοληστερίνης και των τριγλυκεριδίων να κρέμεται πάνω από το κεφάλι σου. Όταν παραωριμάσεις, τότε δεν σε θέλει καμία γιατί στη σκέψη και μόνο ότι ο πατσάς είναι για σένα το φαγητό που αξίζει όλα τ’ αστέρια της Μισελέν, απλά φεύγουν… Για να μην πω κάτι για την μασέλα!

Ποτό

Όταν είσαι στα νιάτα σου, κατεβάζεις όλα τα ξίδια της οικουμένης ταυτόχρονα. Είναι η περίοδος, που το ποτό σε κάνει να θέλεις όλες τις γυναίκες του κόσμου. Όμως, από τα πολλά μεθύσια ή που δεν σου κάνει κούκου ή που ξυπνάς το επόμενο πρωί και παθαίνεις σοκ γιατί η ψηλή δίμετρη μελαχρινή μοντέλα που είχες κεράσει το προηγούμενο βράδυ, ήταν τελικά μια χοντρή, μεσαίου αναστήματος μελαχρινή με μπιμπίκια!

Σύντομα διαπιστώνεις, ότι αυτές που θέλεις εσύ δεν σε θέλουν γιατί θέλουν κάποιον μεγαλύτερο που ξέρει τι σημαίνει 12άρι μπλακ-λέϊμπελ αλλά ξέρει και πώς να το πληρώσει. Διαπιστώνεις επίσης, ότι σε θέλουν όλα τα πατομπούκαλα και πως αν πιεις παραπάνω…καταλήγεις να τις μπιπ-μπιπ κιόλας!

Όταν μεγαλώνεις, δεν πίνεις όλα τα ξίδια μαζί, πίνεις με σύνεση. Σε αυτή τη περίοδο, σε θέλουν γυναίκες που ξέρουν ότι ξέρεις από μπλακ-λέϊμπελ καταστάσεις, αλλά προσέχεις μην πιεις πολύ για να μη σε πουν αλκοολικό! Άσε που το ποτό κάνει κακό και στο συκώτι… Στο τέλος, καταλήγεις να τα πίνεις μόνο με τους φίλους σου και στο λίγο παραπάνω, αρχίζεις και διηγείσαι ιστορίες από το χθες… Εννοείται πως όλες οι χοντρές πατομπούκαλες που είχες μπιπ-μπιπ στα νιάτα σου, ήταν πάντα μοντέλες! Όταν παραμεγαλώσεις, η ρετσίνα είναι το αγαπημένο σου ποτό κι όσο και να πιείς δεν σε πειράζει α) γιατί δεν σε θέλει καμία και β) γιατί και να σε ήθελε κάποια, δεν σου κάνει πλέον κούκου!

Εν κατακλείδι (για όλα φταίει ο Αδάμ)

Πάρτο απόφαση. Η ζωή είναι άδικη. Από την ημέρα που ο Αδάμ έκανε την μακακία και εξέφρασε στο Μεγάλο Αφεντικό την αγανάκτηση του για τα μπλε …ίδια του, εμείς οι άντρες είμαστε πάντα ένα βήμα πίσω από αυτά που θέλουμε. Πάρτο απόφαση, νέος δεν πρόκειται να ξαναγίνεις. Πριν φτάσεις λοιπόν στο παραμεγάλωμα, στους πατσάδες, στην μασέλα και στο Mitsos no κούκου for ever – που και να έκανε, καμιά δεν θα τον ήθελε – ζήσε την περίοδο της ωριμότητας σου, αλλά συμβιβάσου με κάποια πράγματα. Δηλαδή με το εξής ένα: όλα τα κάνουμε για τις γυναίκες. Είναι η αιώνια προσπάθεια του αρσενικού να κατακτήσει το ασθενές (κούνια που μας κούναγε) φύλο. Φάτε λοιπόν ελεύθερα. Πιείτε ελεύθερα και όσο για τις γυναίκες, αρκεστείτε σε αυτό που μπορείτε. Δηλαδή δεν κατάλαβα… Όταν στα νιάτα μας καταλήγαμε στο ζουμί της μεστωμένης κότας, μας έπεφτε άσχημα; Σούπα και τότε, σούπα και τώρα. Άλλωστε είναι γνωστό σε άπαντες, ότι το κοτόζουμο κάνει πάντα καλό, το supa-sex, ακόμα πιο πολύ!

Πάνος Παπαδόπουλος – Άρτεμις Αναγνώστου

5 μήνες και 22 ημέρες ή 175 ημέρες ή 25 εβδομάδες ή 4200 ώρες

Λοιπόν! Το να είσαι τάβλα σε ένα κρεβάτι, έχει τα κακά του αλλά έχει και τα καλά του. Ένα από τα καλά, είναι οι συνεχείς αναθεωρήσεις που κάνεις σχετικά με πολλά από αυτά που γίνονται γύρω σου, σχετικά με την δουλειά σου, σχετικά με όλα. Παράλληλα, σου δίνει την ευκαιρία να ακονίσεις την γκλάβα σου για να δεις τι είναι αυτό που μπορείς να κάνεις, πέρα απο τις υποχρεωτικές βόλτες για να μη σαπίσεις.

Κάθισα που λέτε και τα μίλησα με τον εαυτό μου. Τον κάθισα κάτω, τον πλάκωσα στα χαστούκια, κάναμε ένα γερό brain storming, φάγαμε παρέα περίπου ένα κιλό καραμέλες τζέλο και καταλήξαμε σε κάποιες σοβαρές αποφάσεις. Μετά πήραμε παρέα όλες τις κακές στιγμές, τις κλείσαμε σε μια σακούλα και τις στείλαμε στην ανακύκλωση για αναμόρφωση. Who knows, μια μέρα μπορεί να επιστρέψουν, ανακυκλωμένες και καλύτερες.

Στη συνέχεια πιάσαμε όλους τους εξωτερικούς δίσκους με τα διάφορα backup κι αρχίσαμε να σβήνουμε αρχεία πολυκαιρισμένα που πιάνανε τόπο. Κυριολεκτικά τώρα, πρέπει να έσβησα κοντά στα 2Τ σε αρχεία! Έτσι έμεινε πολύς χώρος για τα φρέσκα, για όλα αυτά που θα έρθουν. Ιδέες, φωτογραφίες, μουσικές. Πάνω λοιπόν στο ψάξιμο, έπεσα και σε ένα φάκελο που έλεγε “Αποστόλης”. Τον άνοιξα και μου αποκαλύφθηκε μια ολόκληρη ιστορία, που με πήγε πίσω στο 2009, όταν μαζί με την φίλη μου την Άρτεμις Αναγνώστου, πήραμε την απόφαση να γράψουμε παρέα, την συνέχεια μιας σειράς ιστοριών που πήγε να ξεκινήσει δειλά – δειλά στο τότε Καφενέ. Εκείνη τη στιγμή λες και ξεκλείδωσε μέσα μου κάτι που ήθελε να βγει…και βγήκε.

Ήταν η στιγμή της αλήθειας. Η στιγμή της έκρηξης. Σαν την έκρηξη που κάνει ένα Ουγγαρέζικο τσιγκάνικο βιολί και σε παρασέρνει σε ένα στροβιλισμό παράξενο και ξεσηκωτικό.

Ήταν η στιγμή της δημιουργίας, του restart. Καβάλησα λοιπόν το αεροπλάνο της ζωής μου, αποφασισμένος αυτή τη φορά να κάνω καλά αυτό που ξέρω να κάνω. Να αψηφώ το “όχι”! Αγνόησα για πρώτη φορά τους κανονισμούς ασφαλείας και βγήκα στον αεροδιάδρομο. Η κίνηση στις μανέτες μου ήταν ακαριαία. “Let’s fly”! Take off speed! Συγκυβερνήτης μου ο εαυτός μου, ο Αποστόλης, ο Καφετζής, ο Μακάλαχαν, ο Μούτσος ο Μαμμιόρος… Όλοι μαζί και η φωνή τους ξεκάθαρη… V1…(το σημείο χωρίς επιστροφή)…rotate…(ανύψωση της μύτης του αεροσκάφους)…V2…και αφήσαμε το έδαφος… Καλό μας ταξίδι!

Ώρα να δούμε και το σχέδιο πτήσης. Μπορεί να βγήκαμε ψηλά γράφοντας στα κοχόνες μας τους ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πετάμε και χωρίς σχέδιο πτήσης…. Απλά δεν το έχουμε καταθέσει… Χαχαχαχαχα

Αυτή πιστέψτε με, θα είναι η πιο θεότρελη πτήση… Και μόλις θα φτάνουμε σε κάθε επόμενο προορισμό, θα κάνουμε ένα θεαματικό touch and go και δρόμο… Κι αν μας αρέσει κι έχουμε και κέφι θα κάνουμε κι έναν κύκλο πάνω από το αεροδρόμιο να έχουν να μας θυμούνται!

Πάμε λοιπόν να δούμε τους σταθμούς…

- βάζω μπροστά δύο μεγάλα projects που είχα παρατήσει υποχρεωτικά και θεωρούσα ότι δεν έχω το κουράγιο να τα επανεκκινήσω. Κι επειδή είμαι στο κρεβάτι, τι με αυτό; Και ο Χιου Χέφνερ από το κρεβάτι δεν διοικεί το Palyboy; Χαχαχαχα Λέτε να χρειαστώ και μερικές playmate; Μπα…πονοκέφαλος θα είναι κι εγώ πρέπει να δουλέψω. Να πω την αλήθεια μου, από το ένα project θα μου λείψει η ναυαρχίδα μου, αλλά τι να κάνουμε; Θα γίνει και χωρίς ναυαρχίδα. Καλύτερα κιόλας για να μην υπάρχει και ναύαρχος, να είμαστε όλοι μούτσοι Δεν είναι καιροί για μεγάλα αξιώματα. Άντε να δουλέψουμε, να βγάλουμε και κανένα ψιλό να κλείσουμε και τις υποχρεώσεις μας μια ώρα αρχίτερα πριν προλάβει ο Παπαδημ-Παπαδημ να κατεβάσει τα στόρια της κυβέρνησης του…και την πληρώσουμε εμείς που δεν παρομοιάζουμε  τις υποχρεώσεις μας με ζαριές και εννοούμε να θέλουμε να πληρώνουμε για να έχουμε το κούτελο μας καθαρό.

- θα ολοκληρώσω όσα κείμενα έχω αφήσει στη μέση.

- θα μάθω επιτέλους κι εκείνο το μπουζούκι, όσο μπορώ, δεν υπόσχομαι και πολλά

- θα προσπαθήσω επιτέλους να κατανοήσω την φιλοσοφία της ηλεκτρικής κιθάρας για να κάνω το χατήρι στον γιο μου να παίζουμε μαζί

- …μόλις γίνουν αυτά θα δούμε για τα παρακάτω

Πίσω στην εφηβεία και στην ανεμελιά

Οι Έφηβοι χάσανε τον δρόμο τους. Θα πω μάλιστα ότι ξέφυγαν αρκετά από την αρχική φιλοσοφία, που είχε προσανατολιστεί αποκλειστικά στον χαβαλέ.

Έτσι λοιπόν πήρα την απόφαση να διαχωρίσω τα πράγματα. Άλλο οι Έφηβοι, αλλού η κοινωνικοπολιτική σάτιρα. Εδώ μόνο χαβαλές. Μια μικρή όαση και τίποτα περισσότερο. Όλα τα υπόλοιπα περνάνε πλέον στο νέο blog το χρονογραφικό. Μαζί με την σάτιρα, στο νέο blog, έρχονται και 3 φίλοι μαζί με τις πένες τους και την διάθεση τους. Η Άρτεμις που γνωριζόμαστε από παλιά, η φίλη κα Μαρία Ψυλλάκη που ζήτησε να συμβάλλει συγγραφικά και ο πιο πρόσφατος φίλος, ο Νίκος που έχει την διάθεση να “σκανάρει” το διαδίκτυο για “στραβά” θέματα, περίεργες φωτογραφίες κλπ.
Τα δυο blog θα λειτουργούν και σαν συγκοινωνούντα δοχεία που το ένα θα ενημερώνει το άλλο για κάθε νέα ανάρτηση.

Ευχαριστώ πολύ που σεβαστήκατε την παράκληση μου να μη σχολιάσετε εδώ και θα σας ζητήσω να μη το κάνετε και αυτή τη φορά.

Παρακαλώ πολύ περάστε τώρα και στο “αδελφάκι” blog, το ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΙΚΟ… εκεί που για μελάνι έχουμε την τρέλα μας. Κλικ εδώ για είσοδο.

Αν κάτι λείπει από την ζωή μας, είναι το χιούμορ. Οι αληθινοί Αιώνιοι Έφηβοι, αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά γι’ αυτό και στην ζωή τους αποζητούν το αληθινό χιούμορ. Οι Αιώνιοι Έφηβοι, ξέρουν και κάτι ακόμα. Να αυτοσαρκάζονται και να αποδέχονται την κριτική όταν αυτή φιλτράρεται μέσα από ένα αστείο που δεν θίγει, που δεν προσβάλλει και που εν τέλει μπορεί και να τους «μορφώσει». Το χιούμορ έχει ένα καλό. Μπορεί να προσεγγίσει τους πάντες και τα πάντα χωρίς να πληγώσει και χωρίς να λερώσει.

Μέσα στα πλαίσια της γενικότερης ανάγκης για ευχάριστες στιγμές, ανασύραμε από το αρχείο μας τον Αποστόλη. Τον βοηθό του Καφετζή στο πάλαι ποτέ καφενεδάκι. Μόνο που αυτή τη φορά, του δώσαμε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο καινούργιο του σπίτι. Στο σπίτι των Αιώνιων Εφήβων. Ούτως ή άλλως, όπου Αιώνιοι Έφηβοι, το «στέκι» είναι απαραίτητο. Σε αυτό το στέκι, κάθε φορά που θα ανοίγει τις πόρτες του εδώ, θα συναντάτε το αφεντικό (τον Καφετζή – Φανούρη τον λέγανε αλλά του είχε μείνει το Καφετζής), την αφεντικίνα (Αγάπη) και φυσικά τον Αποστόλη που είναι και ο πρωταγωνιστής. Δεν θα σας πούμε τίποτα για τον χαρακτήρα του, θα τον ανακαλύψετε μόνοι σας.

Το αν αυτή μας η προσπάθεια για περισσότερο χιούμορ θα πετύχει τον στόχο της, αυτό είναι κάτι που θα φανεί στην πορεία. Ξεκινάμε λοιπόν με την πρώτη ιστορία.

Παράλληλα θέλω να σας γνωρίσω και να καλωσορίσω στην συγγραφική ομάδα των Εφήβων την Άρτεμις Αναγνώστου με την οποία είχαμε συγγράψει μια ολόκληρη σειρά με τις ιστορίες του Αποστόλη το 2009. Ιστορίες που ποτέ δεν είδαν το φως της δημοσιότητας.

Π.Π.

>>>

Ο Αποστόλης καταφτάνει στο Καφενεδάκι, καθυστερημένος όπως πάντα…

-    Αφεντικό καλέσαν την σειρά σου;
-    Γιατί βρε Αποστόλη; Επιστράτευση έχουμε;
-    Όχι αφεντικό, παραξενεύτηκα, αλλά έτσι που είσαι κουρεμένος, ή για επίστρατος πας ή παριστάνεις τον γιάπη!
-    Την ευχή μου Αποστόλη. Φαίνομαι ακόμα τόσο νέος;
-    Φτούσου να μη σε ματιάσω, μοιάζεις μικρότερος μου.
-    Λες ε;;; Μμμμμ… μου αρέσει αυτό.
-    Και αυτή εκεί η πελάτισσα κοίτα πως σε κοιτάζει, ξερολούκουμο…
-    Ποια βρε Αποστόλη;
-    Εκείνη με το πράσινοοοοο….σύρμααααα έρχεται η αφεντικίνα.
-    Πάντως το είπες έτσι; Μοιάζω νέος.
-    Ναι βρε αφεντικό, τι σου λέω τώρα…. Πηγαίνω να πάρω καμιά παραγγελία, ήρθαν πελάτες.
-    Κουρεύτηκες; Επιτέλους! Τώρα φέρνεις και στην ηλικία σου.
-    Α…όλα κι όλα αφεντικίνα… κούκλος είναι.
-    Αποστόλη; Μπορείς να μου εξηγήσεις τι δουλειά έχει το φράκο που φοράς στο καφενείο;
-    Αφεντικίνα εδώ που με φέρατε είναι περιωπής πράγματα, περιωπής καφενείο, περιωπής σερβιτόρος! Λόρδος!
-    Αποστόλη δεν σε αντέχω… πιάσε τις τσάντες, πήγαινε τες μέσα, πιάσε μπλοκάκι, βγες έξω, ήρθαν πελάτες.
-    Μα είσαι με τα καλά σου; Τι του λες του παιδιού. Αποστόλη δεν πάς πουθενά! Αγάπη φτιάξε φραπέ στον Αποστόλη και φέρε κουλουράκια, εκείνα τα ωραία με την κανέλα.
-    Δεν θέλω τον φραπέ της αφεντικίνας. Εσύ να μου το φτιάξεις αφεντικό…
-    Έφτασεεεεεε…
-    Και που είσαι, αφεντικό μη βάλεις 15 παγάκια, δύο φτάνουν.
-    Τρελάθηκες τελείως; Εφτά θα βάλω.
-    Τρία.
-    Πέντε θα βάλω.
-    Τέσσερα.
-    Τέσσερα και λίγο θρύμμα.
-    Έκλεισε…
-    Τρελαθήκατε τελείως; Έξω έχει πελάτες.
-    Να πας εσύ. Ο Αποστόλης δεν κουνάει σήμερα κι εγώ μόλις ήρθα.
-    Κι εγώ μόλις φεύγω.
-    Δηλαδή αφεντικίνα δεν θα σερβίρεις τους πελάτες;
-    Όχι! Να το κάνετε εσείς.
-    Αφεντικό…χάλασε η αφεντικίνα… η εκπαίδευση δεν έπιασε. Εγώ την Ευτέρπη την έχω σούζα.
-    Λοιπόν ή βγαίνετε να κάνετε καμιά δουλειά ή φεύγω.
-    Που θα πας;
-    Για spa!
-    Ε…τώρα που σε βλέπω αφεντικίνα, το έχεις και λίγο ανάγκη… Ενώ το αφεντικό…κοίτα μαθητής του λυκείου μοιάζει.
-    Αποστόλη να σου φέρω και το βάζο με τα καλά λουκούμια.
-    Αυτός μαθητής του λυκείου; Ο Καστράτος μπροστά του είναι παιδαρέλι. Τουλάχιστον αυτός δεν φωνάζει όλη την ώρα ωχ πονάει ο γοφός μου, ωχ πονάει η μέση μου, αμάν δεν βλέπω…
-    Αφεντικίνα ζηλεύεις.
-    Να μου χαθείτε και οι δύο. Εγώ φεύγω.
-    Μα δεν μπορείς. Με τους πελάτες τι θα γίνει;
-    Θα κάνω ανακοίνωση.
-    Ανακοίνωση;
-    Ναι, την κλασσική. Αγαπητοί πελάτες, νερά και αναψυκτικά στο δεξί ψυγείο, οι μπύρες στο αριστερό, καφέδες πίσω από τον πάγκο και έκαστος πλένει το φλιτζάνι του και το ποτήρι του. Κι εσείς δεσποινίς μου με το πράσινο, τα μάτια σας από την άλλη.
-    Ωχ αφεντικό, το πήρε πρέφα.
-    Αποστόλη σκάσε.
-    Γάτα η αφεντικίνα
-    Αποστόλη σκάσε.
-    Βρε την άτιμη…
-    Αποστόλη σκάσε.
-    Περίμενε να φύγει η αφεντικίνα.
-    Αποστόλη αυτό περιμένω.
-    Βγάλτε κι οι δύο τον σκασμό σας, εγώ φεύγω.
-    Στο καλό, στο καλό αφεντικίνα.
-    Να προσέχεις στον δρόμο.
-    Καλάαααααα…φεύγω.
-    Αφεντικό έφυγε. Πιάσε μου εκείνον τον φραπέ, τα κουλουράκια και τα λουκούμια κι έλα κάτσε εδώ να σε μάθω πώς να εκπαιδεύσεις την αφεντικίνα.
-    Η Αγάπη δεν εκπαιδεύεται με τίποτα.
-    Αυτό έλλειψε…να θέλεις να με εκπαιδεύσεις κιόλας.
-    Αφεντικίνα γύρισες;
-    Παρακαλώ;
-    Τι με κοιτάς σαν χάνος. Γύρισα να με εκπαιδεύσεις.
-    Αφεντικίνα μια κουβέντα είπαμε, πλάκα κάναμε.
-    Κι εγώ γι’ αυτό ήρθα.
-    Δηλαδή;
-    Για να κάνω πλάκα. Αποστόλη πιάσε αυτά τα CD…
-    Τι είναι αυτά;
-    Ρίξε μια ματιά. Τα έφερα από το αυτοκίνητο του αφεντικού σου.
-    Αποστόλη μη τολμήσεις να το κάνεις γιατί δεν έχει φραπέ!
-    Πω-πω ξεφτίλα αφεντικόοοοοοοοο…. Ξέχνα τον φραπέ…εδώ έχει ζουμί η υπόθεση….
-    Για λέγε δυνατά Αποστόλη, δυνατά, να το ακούσει και η δεσποινίς με το πράσινο….
-    Πω-πω αφεντικόοοοοοο…. Boney M, Albano & Romina, Rafaela Carra, Bee Gees, Sony & Cher, The Osmonds, David Cassidy, Olivia Newton John…. Καλέ αυτά είναι προϊστορικά!
-    Αποστόλη σκάσεεεεεεεεε….
-    Καλά αφεντικό… πιάνεις και λίγο την εποχή του χαλκού… έχεις και Queen, έχεις και Roxy Music, έχεις και Rolling Stones, έχεις και AC/DC, έχεις και Iron Maiden… Καλό…από τις καρέκλες στα μέταλλα…
-    Είδες που στα έλεγα Αποστόλη;
-    Μα έχω και Enya.
-    Είχες δίκιο αφεντικίνα, τα φαινόμενα απατούν.
-    Μα έχω και Dido.
-    Αφεντικίνα; Έχει κάνει πλαστική;
-    Μα έχω και Red Hot Chili Peppers.
-    Όχι Αποστόλη, δεν έχει κάνει πλαστική.
-    Μα έχω και Πάριο, τα νησιώτικα.
-    Πάντως αφεντικό πρέπει να το ομολογήσουμε, μεγάλη γάτα η αφεντικίνα. Κοίτα αυτή με το πράσινο… άφησε πέντε ευρώ, καφέ δεν ήπιε και όπου φύγει-φύγει.
-    Μα έχω και Dire Straits.
-    Είδες που στα είπα Αποστόλη; Σε λίγο θα μας λέει ότι έχει από Πυξ-Λαξ έως Παπακωνσταντίνου.
-    Μα έχω Πλιάτσικα, έχω Βανδή, έχω και Θώδη.
-    Μα αφεντικίνα, ο Παπακωνσταντίνου είναι σειρά του.
-    Αποστόλη τα παραλές, όχι και σειρά του. Ο Βασίλης πρέπει να του ρίχνει 3-4 χρόνια.
-    Μπορεί αφεντικίνα, αλλά αυτός κτυπιέται ακόμα πάνω στη σκηνή. Το αφεντικό άραγε θα άντεχε έστω και για ένα λεπτό;
-    Θυμάσαι τον γάμο της απέναντι με τα ψιλικά;
-    Θυμάμαι…αααααα….ναι….τότε που σηκώθηκε να φέρει γύρα ένα ζεϊμπέκικο και τον πήρε το 166… Βρε πως μου ξέφυγε!
-    Είδες Αποστόλη;
-    Εγώ φεύγω!
-    Που πας αφεντικό; Και με εκείνο το φραπέ και τα κουλουράκια με την κανέλα και το βάζο με τα λουκούμια, τι θα γίνει;
-    Τράβα να κάνεις καμιά δουλειά και παράταμε.
-    Όχι Αποστόλη…εσύ σήμερα ξεκουράζεσαι.
-    Κάνει και τίποτα άλλο; Εγώ φεύγω.
-    Δεν πας πουθενά… Αποστόλη πάρε τηλέφωνο την Ευτέρπη και πάμε να την πάρουμε να πάμε για καφέ.
-    Τρελαθήκατε; Και θα μείνω μόνος στο μαγαζί;
-    Δεν το παίζεις τζόβενο; Κάτσε και φέρτα βόλτα μόνος σου.
-    Αφεντικό εγώ δεν λέω λέξη. Μίλησε η αφεντικίνα για μένα.
-    Και που είσαι… τώρα που θα φύγουμε, βάλε να παίζει κλασσική που είναι ουδέτερη και επιπλέον καλμάρει και τα νεύρα σου.
-    Αφεντικόοοο… την ηρωική του Μπετόβεν να βάλεις…
-    Γιατί βρε Αποστόλη.
-    Γιατί είσαι ήρωας….
-    Και γιατί είμαι ήρωας βρε Αποστόλη;
-    Που αντέχεις την αφεντικίνα… πω-πω αφεντικίνα που έχω, τίποτα δεν της ξεφεύγει….
-    Πάμε Αποστόλη….μας περιμένει η Ευτέρπη…και ξέρεις που θα πάμε για καφέ…
-    Που;
-    Εδώ θα έρθουμε…πελάτες.
-    Κατάλαβα… μισό λεπτό…πηγαίνετε εσείς…σειρά μου να κάνω ανακοίνωση…. Αγαπητοί πελάτες, νερά και αναψυκτικά στο δεξί ψυγείο,…

Κείμενο: Πάνος Παπαδόπουλος και Άρτεμις Αναγνώστου